E-Talking

2011: de concerten

2011-12-29T12:07:00.000-08:00

01. Pulp (Primavera Sound, 27 mei)

02. Public Image Limited (Primavera Sound, 26 mei)

03. Swans (Primavera Sound, 28 mei)

04. Galaxie 500 (Primavera Sound, 28 mei)

05. Glenn Branca Ensemble (Primavera Sound, 26 mei)

06. Belle and Sebastian (Primavera Sound, 27 mei)

07. Barn Owl (CBK, 15 mei)

08. Nguzunguzu (Paard, 9 december)

09. Sebadoh (Effenaar, 19 augustus)

10. Godspeed You! Black Emperor (Paradiso, 19 januari)

11. Black Angels (Club Apollo, 29 mei)

12. Portishead (Vredenburg Leidsche Rijn, 15 juni)

13. Patrick Duff (Jelmers Huiskamer, 18 juni)

14. Patrick Wolf (Melkweg, 3 april)

15. Rats on Rafts (Dranklokaal de WW, 2 oktober)

Trouwens nog knap lastig om een Youtube-clip te vinden die èn fatsoenlijke geluidskwaliteit heeft èn het feestje in het publiek goed weergeeft. Is dan ook niet helemaal gelukt, maar dit komt voor mij in ieder geval aardig in de buurt. En u begrijpt dat het kaartje voor Primavera Sound 2012 inmiddels ook gekocht is...

2011: de songs

2011-12-28T08:02:00.000-08:00

Tijd voor wat jaarlijstjes... De albumlijsten van de verschillende websites die ik lees zijn alweer ver weggezakt in de updates, maar ik ben er nog steeds niet over uit. Over 7 platen ben ik nu wel zeker, voor de 3 resterende plekken permitteer ik me nog een paar dagen bedenktijd. Het is immers pas 28 december, het jaar is nog niet eens voorbij.

Wat songs betreft gaat het een stuk makkelijker. Hieronder een lijst van mijn favoriete nummers van het afgelopen jaar, in alle genres. Alles door elkaar heen... maximaal drie per artiest. Bij een aantal dance-artiesten heb ik nummers maar achterwege gelaten: Azari & III en Discodeine brachten dit jaar een album uit, maar de desbetreffende singles daarvan heb ik in 2009 en 2010 al helemaal stukgedraaid, dus die passen gevoelsmatig niet bij 2011. Heb ook een Spotify-playlistje gemaakt, waarin ook nog een stuk of 50 nummers staan die de cut niet haalden. Hier te beluisteren.

40 keer 2011:

01. PJ Harvey - The Glorious Land
02. The Horrors - Moving Further Away
03. Bjork - Mutual Core
04. Four Tet - Pyramid
05. The Joy Formidable – Whirring
06. Orchestra Of Spheres - Hypersphere (Daphni Edit)
07. Shadow Dancer – Parallax
08. Rushhour - Moogie (Alden Tyrell Remix)
09. STL - Dark Energy
10. Death in Vegas - Savage Love

11. Wilco - Art of Almost
12. Thomas Tantrum – Hot Hot Summer (GWAIIU Remix)
13. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love (Erol Alkan Rework)
14. Death in Vegas - Your Loft My Acid
15. Deniz Kurtel ft. Mykleanthony - Best Of
16. Israel Nash Gripka – Goodbye Ghost
17. Destroyer – Suicide Demo for Kara Walker
18. Factory Floor - R E A L L O V E (Optimo Remix)
19. Ed Wizard & Disco Double Dee - So Damn Fine
20. Feist - How Come You Never Go There

21. Kate Wax - Dust Collision
22. M83 - Midnight City
23. Tune-Yards - Bizness
24. Martyn – Masks
25. The Horrors - Still Life
26. Deniz Kurtel - My Heart
27. Dominik Eulberg - Das Neunauge
28. Eefje de Visser – Afdwaalt
29. Four Tet - Locked
30. Intergalactic Lovers - Delay

31. Agoria - Panta Rei
32. The War on Drugs - Brothers
33. ZZT - Zzafrika (Julio Bashmore Remix)
34. Daphni - Ye Ye
35. Gil Scott-Heron & Jamie XX - I'll Take of You
36. Joe Goddard ft. Valentine – Gabriel
37. Rats on Rafts - God is Dead
38. Siriusmo - Sirimande
39. Crazy P - Open for Service (Hot Toddy Remix)
40. Deniz Kurtel - One Chance at Happiness

Verder nog een aantal uit de oude doos, allemaal dit jaar pas ontdekt.

Alexi Murdoch – Some Day Soon
Can – Deadlock
Deerhunter – Desire Lines
Johnny Pacheco – Dakar, Punto Final
Liquid – Sweet Harmony
Museum of Bellas Artes – Days Ahead
The Count Five – Psychotic Reaction
The Damned – New Rose
The Irrepressibles – In This Shirt
The Radio Dept. – Never Follow Suit
The Spinners – The Rubberband Man
Tuxedomoon – In the Name of Talent (Italian Western Two)
WestBam ft. Nena – Oldschool Baby (Piano Mix)
Zounds – True Love

Celebrate Here Today (wat favoriete Jarvis Cocker songteksten)

2011-10-19T07:13:00.000-07:00

De laatste tijd is Jarvis Cocker, misschien wel mijn favoriete artiest op aarde, volop in het nieuws. Is het het niet om zijn deze maand te verschijnen boek Mother, Brother, Lover (een bundeling van zijn beste teksten), dan wordt hij wel redacteur bij een uitgeverij. En dan zijn er ook nog schattige items waarin hij zijn vroegere school bezoekt en eindelijk - decennia te laat - zijn geleende boeken bij de bibliotheek aldaar inlevert.

Leuk leesvoer vond ik vooral dit stukje van de Guardian-blog, waarin muzikanten en dichters werd gevraagd naar hun favoriete Jarvis-teksten. Lemn Sissay maait al wat gras voor mijn voeten weg door met Something Changed vermoedelijk mijn favoriete tekst te noemen, maar ik kon het niet laten zelf ook wat mooie tekstregels te noemen. Lastig is dat wel, het is vaak ook de wijze waarop Jarvis ze brengt (inclusief de wel gemikte oehs en ahs) die een grote meerwaarde heeft.

"Everybody asks your name, they say we're all the same and it's "nice one", "geezer" but that's as far as the conversation went. I lost my friends, I dance alone, it's six o'clock and I wanna go home. But it's "no way", "not today, makes you wonder what it meant.
And this hollow feeling grows and grows and grows and grows, and you want to phone your mother and say "Mother, i can never come home again 'cause I seem to have left an important part of my brain somewhere, somewhere in a field in Hampshire." (Sorted for E's and Wizz)

Lange tijd was Sorted for E's and Wizz mijn favoriete nummer, sowieso is het middenstuk van Different Class (grofweg I Spy t/m F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E.) onovertroffen wat mij betreft. De complete tekst weet bij mij toch al helemaal het rave-gevoel anno '92 (of iets daaromtrent) op te roepen, maar waar deze tekst voor mij in uitblinkt is de manier waarop Jarvis de keerzijde van het hedonisme beschrijft. Even later op Different Class zingt Cocker:

"Now if you can stand, I would like to take you by the hand, yeah, and go for a walk, past people as they go to work." (Bar Italia)

De ochtend hier beschreven zou zomaar zich een paar uur na de nacht van Sorted kunnen hebben afgespeeld. Het is de openingsregel van Bar Italia, het laatste nummer van Different Class, en laat ons achter met een soort jeugdig joie de vivre. Na Different Class verloor Cocker zich in de weelde van het sterrendom. Ik vind het nu moeilijk in te denken dat de zo verstandig ogende man in deze tijd worstelde met een cocaïneverslaving. The Fear, in chronologisch opzicht de eerstvolgende albumtrack na Bar Italia, was dan ook héél wat somberder van aard, getuige regels als:

"this is the sound of someone losing the plot
making out that they're okay when they're not."

en:

"Here comes the fear again / the end is near again.
A monkey's built a house on your back.
you can't get anyone to come in the sack
And here comes another panic attack
Oh here we go again"

En dat allemaal tegen een voor Pulp's doen zeer dramatische muzikale achtergrond. Waar Cocker meestal de focus op zijn omgeving legt en beschouwende teksten over anderen schrijft, legt hij hier - meer dan ooit wellicht - de focus op zichzelf. Het levert één van mijn favoriete Pulp-nummers op.

En om dan toch maar af te sluiten met de mooiste tekst van allemaal:

"When we woke up that mornign we had no way of knowing,
that in a matter of hours we'd change the way we were going.
Where would I be now if we'd never met?
Would I be singing this singing this song to someone else instead?
I dunno but like you just said
Something changed..."

Borrowed Nostalgia for the Unremembered 80s

2011-08-28T14:32:00.000-07:00

De laatste dagen ben ik wel een klein beetje in de ban van de Britse undergroundmuziek uit de jaren '80. De belangrijkste trigger daarvoor was het concert van The La's (nouja, Lee Mavers en wat ondersteuning), afgelopen vrijdag in Bitterzoet in Amsterdam. Het enige album van The La's kende ik al wel, maar heel erg goed had ik me nooit in de band verdiept. Dat veranderde de afgelopen weken en zo kwam ik erachter dat de band al een jaar of 6/7 bestond toen hun album eindelijk uitkwam. Wat ook meehelpt is het volgende concert dat ik op het programma heb staan: over een ruime week voert Primal Scream hun album Screamadelica integraal uit in Paradiso. En aangezien ik er de laatste tijd wat meer een gewoonte van heb gemaakt me goed voor te bereiden op concerten, beluisterde ik dit weekend de remaster van dat album en las ik het bijbehorende boekje. Daarin kwam ik de volgende tekst tegen:

Andrew Innes: We had punk when we were teenagers, so that was amazing, but in the 80s I remember thinking 'Well that's it; we're never gonna enjoy anything ever again'. To paraphrase Rodney Marsh, 'Football is a grey game played by grey people on grey days'. He was talking about British football, and I'm saying it was a bit like that for rock music. I hated music in the 80's.

Bobby Gillespie: Hated it. Absolutely hated it, that's why, like the Roses we all started discovering 60's music and 70's music, psychedelia and all that stuff.

Andrew Innes: And then you suddenly had this thing that happened, at the end of the 80s, when it was like 'Oh my god, it's exciting again!'.

Tsja, de jaren '80 worden vaak toch een beetje als een muzikaal gat gezien. In mijn eigen collectie heb ik - afgezien van wat favoriete bands als REM, Sonic Youth, New Order en The Smiths, ook maar weinig muziek uit met name de tweede helft van de jaren '80. Voor mijn gevoel zit er ook duidelijk een gat tussen de new wave/post-punk van rond '80 en de nieuwe hausse aan Britse bands die rond '90 opkwamen. Maar of dat terecht is? Als je er maar diep genoeg induikt, is er in elke periode goede muziek te vinden en dat is precies wat ik nu van plan ben. Ik ontdekte een tijdje terug al dat Rateyourmusic.com een uitstekende tool heeft om hooggewaarde obscuriteiten te ontdekken: via hun 'custom charts' kun je toplijsten genereren van tamelijk specifieke stromingen in combinatie met bv. jaartallen en type geluidsdrager. Toen ik hier vanmiddag een beetje mee speelde stuitte ik al direct op een juweel van een song:

Nu heb ik de goede hoop nog meer geweldige nummers te ontdekken. Qua specifieke genres gaat mijn voorkeur momenteel toch wel uit naar de Britse kant van de pop-/rockmuziek uit die tijd, dus dit zijn de genres (beschrijvingen zijn van RYM) die ik invoer:

* C86
* Indie Pop
* Jangle Pop
* Twee Pop

Bij 'geluidsdragers' voer ik singles in. Andere opties zijn o.a. albums en 'everything', maar ik vrees dat beide veel te veel hits genereren. Daarbij zijn er ook zat interessante bands die nooit een (fatsoenlijk) album opnamen maar wel geweldige singles uitbrachten. Die wil ik natuurlijk niet mislopen. Als jaartal voer ik 1982 in: toen werd de new wave/post-punk in de underground zo'n beetje uitgezwaaid en omarmd door de mainstream, dat het inmiddels new wave-keurmerk ging gebruiken om platen zo aan de man te krijgen.

Op 1 in 1982 tref ik momenteel een heel bekende song aan, maar omdat het het enige mij bekende nummer uit de toplijst is, vind ik dat niet zo'n probleem. Nog even wat houvast voor ik het diepe instap.

#1. XTC - Senses Working Overtime
Meteen al een zéér bekend nummer van een band waar ik verder maar weinig mee heb, eigenlijk. Dit is een pracht van een popliedje, maar door het album waar dit vanaf komt ben ik nog nooit heen gekomen. Op de een of andere manier staat de wat muffe productie me toch wat tegen. Daarbij vond ik het ook een wat stugge plaat, wat misschien wat vreemd klinkt als je bedenkt hoe luchtig dit liedje is.
Cijfer: 7,5

#2. Prefab Sprout - Lions in My garden
Prefab Sprout is zo'n bandnaam die ik vaak tegenkom, maar dit is voor het eerst dat ik er bewust een nummer van luister. Klinkt een beetje als The Smiths, al hebben die voor zover ik weet geen mondharmonica en xylofoon in hun instrumentarium. Aardig nummer, ik kan me voorstellen dat dit wel aan kwaliteit wint als je het maar vaak genoeg hoort. RYM plakt hier trouwens ook nog het label 'sophisti-pop' aan.
Cijfer: 6,5

#3. The Church - Almost With You
Een van de vele leuke bandjes uit Nieuw-Zeeland uit die tijd. Dit klinkt wel prima eigenlijk, een stuk frisser dan het wat zeurderige Under the Milky way, hun bekende hit. Mooie regel ook: I'm almost with you, is this the taste of victory?
Cijfer: 7,50

#4. The Pale Fountains - Thank You
Na XTC dan toch nog een nummer dat ik al kende: toen ik dit een paar jaar geleden ontdekte was dit een tijdlang één van mijn favoriete nummers: rijk georchestreerde jaren '80 pop uit Liverpool, geinspireerd door componisten als Burt Bacharach, maar ook stadsgenoten als The Beatles. Jammer dat ze nooit echt zijn doorgebroken (dit was in de UK hun grootste hit met een 48ste plaats in de charts). Zanger Mick Head oogste later iets meer succes met Shack.
Cijfer: 8,5

#5. Orange Juice - Felicity
Orange Juice ken ik al wel van het nummer waarnaar Simon Reynolds' postpunkbijbel (Rip It Up And Start Again) vernoemd is en ook het album waar dit vanaf komt heb ik wel eens beluisterd, maar als los nummer bleef dit vooralsnog niet echt hangen. Ik merk nu al wel een trend op in de laatste nummers: naast de heilige drieeenheid van bas, drum en gitaar hoor je ook allerlei andere instrumenten langskomen: mondharmonica's, blazers, fluitjes, piano's. Blijkbaar hield men er wel van de liedjes goed aan te kleden.
Cijfer: 6,5

Later meer. De nummers houd ik overigens ook bij in deze Spotify-playlist, dus mocht je willen meeluisteren...

The La's

2011-08-28T14:30:00.001-07:00

Na vrijdag The La's te hebben gezien en daar de laatste dagen uitvoerig naar geluisterd te hebben, ben ik nu ook weer veel naar de 'alternatieve' 80s aan het luisteren. Het enige album van The La's mag dan wel pas in 1990 zijn uitgebracht: de band ging toen al jaren mee en de meeste nummers lagen ook al een tijdje op de plank.

Via de schitterende database van Rateyourmusic.com en de mogelijkheid zelf toplijsten te genereren door een paar specifieke genres in combinatie met een bepaalde periode in te voeren, kun je de meest leuke nummers ontdekken. Dus dat ik ga dan ook maar eens systematisch doen, vanaf de volgende post...

Mijn mening over het concert van The La's wordt hier overigens prima omschreven door Gijsbert Kamer:

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6352/Popblog/article/detail/2873560/2011/08/28/Liever-een-slechte-Lee-Mavers-dan-een-sufgeblowd-stuk-chagrijn.dhtml

Het was niet super, maar ik had het toch ook niet willen missen. Als afsluiter nog even mijn favoriete The La's nummer van het moment: nooit echt op plaat gezet, maar gelukkig goed te vinden op de diverse verzamelaars van met oud en 'onuitgebracht' werk van The La's.

Primavera Sound: Day 2 (27-05)

2011-06-12T10:40:00.000-07:00

De tweede volledige festivaldag stond vooral in het teken van Pulp, die weer bij elkaar zijn en o.a. Primavera aandeden op hun reünie-tour. Maar natuurlijk waren er ook andere bands:

The Monochrome Set, een opgewekte post-punkband, opende onze festivaldag met een wat onevenwichtig opgebouwde set en veel te hard geluid in het begin. Dat laatste lijkt wel het euvel bij alle optredens op de Ray Ban stage, maar gelukkig werd het snel geholpen. Zelf vind ik de uptempo-liedjes en de speelse instrumentaaltjes het leukste van The Monochrome Set, maar helaas werd telkens als het concert echt leuk de schwung er weer uitgehaald door een ballad. En over het algemeen houd ik niet zo van ballads... na de The Monochrome Set verplaatsten we ons naar het aan het hoofdpodium gelegen grasveld, alwaar we al kaarten M. Ward gadesloegen. Ik zag hem ooit solo, verdrinken in een veelstegroot Ahoy, maar gelukkig had hij nu een compleet band mee. Daarmee zorgde hij voor een aangenaam optreden dat hij afsloot met een cover van Roll Over Beethoven.

Add caption

Daarna was er een lastige keuze: zowel Pere Ubu als Half Japanese speelden en beide wil ik graag nog eens zien. Uiteindelijk koos ik voor die laatste, omdat de kans dat ik die nog eens zou kunnen zien me niet zo groot leek. Alhoewel het een aardig optreden was, had ik gezien de verhalen over Pere Ubu toch beter de andere keuze kunnen maken. Ik vind Half Japanese op zijn leukst als de blazers dwars door de liedjes heen toeteren, maar op het podium was geen trompet of saxofoon te bekennen. Het hoogtepunt van het optreden was de toegift, waarbij Half Japanese gewoon over de alweer aangezette zaalmuziek heenspeelde en Jad Fair in zijn enthousiasme zijn zelfgebouwde gitaar in tweeën brak.

Daarna was het tijd voor een lange periode bij het hoofdpodium. Belle and Sebastian en Pulp speelden daar back-to-back en dat zijn zowaar twee van mijn meest gedraaide artiesten allertijden. Pulp is denk ik zelfs het bandje dat het dichtst op mijn gevoel ligt en waar ik dus in de loop der jaren het meest mijn hart aan heb verpand (al is dat toch vooral iets uit mijn tienerjaren). Maar goed, Belle and Sebastian dus. In het begin viel het me tegen: het geluid te zacht, waardoor het weinig indruk maakte en de zang van Sarah Martin amper hoorbaar was. Vanaf het vijfde nummer (een sublieme uitvoering van If You´re Feeling Sinister) werd ik steeds meer meegesleept. Minpuntjes: het latere werk is toch niet zo sterk, ook niet live. En Stevie Jackson moet geen leadvocals doen. Pluspunten: in de brug van Legal Man werd een stukje Common People van Pulp ingezet; Stuart Murdoch liet zijn ogen bijkleuren door iemand op de eerste rij, terwijl hij zonder sjoegge zijn prachtige liedje afzong. Al met al was dit een heel fijne show met echt een fantastisch geluid, waarbij alle instrumenten (cello, dwarsfluit, violen, electronica, etc. etc.) goed uit de verf kwamen.

Hier was het even wachten op Pulp, dat de spanning mooi op wist te voeren door het half uur voor het concert laserprojecties met Jarvisesque teksten te vertonen op een groot doek dat het podium onzichtbaar maakte. Toen de band eenmaal opkwam, Do You Rember The First Time? inzette en bij het refrein het doek omlaag ging, ontplofte het publiek en werd met de ene na de andere kraker de boel platgespeeld. De setlist was ook fantastisch: als ik hem zelf had mogen samenstellen had ie er ook zo uitgezien: de nadruk op Different Class en een beetje op His 'n' Hers en van de laatste twee (toch mindere) albums het beste nummer. Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij toch wel de opener, Something Changed, Feeling Called Love en Sorted for E's and Wizz.

Na afloop was het enige wat ik me nog afvroeg of dit nou het beste concert is dat ik ooit heb gezien. Inmiddels ben ik daar wel uit: beter, mooier en glorieuzer dan dit wordt het niet meer.

Ik kan me verder ook bij het verhaal van Lukas, festivalgenoot en mede-Pulpfanaat, aansluiten. Van begin af aan was het één groot feest. Verder was het wel erg mooi dat Jarvis toen een gesprek aanknoopte met publiek op de eerste rij, een jongen zijn vriendin ten huwelijk vroeg en een ring tevoorschijn toverde. En dat Common People werd opgedragen aan de slachtoffers van de rellen in het centrum kon mijn goedkeuring ook wel wegdragen. Tot dan toe was er vanuit de artiesten eigenlijk geen aandacht voor geweest, terwijl er op het festivalterrein steeds meer spandoeken werden opgehangen en veel mensen met "Indignicia"-stickers op hun kleding liepen. Bij Pulp hing ook een spandoek met "#spanishrevolution: sing along with the Common People". Naderhand kwam ik nog een aardig artikel tegen over Pulp en de rellen.

En nog wat losse reviews van NME, Spinner en foto's van Erik Luyten.

Na Pulp was de koek nog niet op, maar zowel Battles als Lindstrom kwamen door de euforie waarin we verkeerden niet meer helemaal. Battles zag er wel imposant uit, dat is een band die ik nog eens moet zien (inmiddels heb ik de eerste herkansing in Paradiso alweer gemist). En Lindstrøm draaide een DJ-set, maar als DJ heb ik hem eigenlijk nooit zo gek boeiend gevonden.

Cijfers:

The Monochrome Set: 7
M Ward: 6,5
Half Japanese: 7,5
Belle and Sebastian: 9,25
Pulp: 12,5
Battles: -
Lindstrøm: -

When The Fall Is All That Is Left (Ignatz)

2011-06-11T17:39:00.000-07:00

Eén van de mooiste albums van het jaar tot nu toe komt uit België. Ik kan me helemaal in deze recensie vinden. Outsider blues van het mooiste soort. Zet op full-screen en geniet:

Ignatz: When The Fall Is All That Is Left from Sami Sänpäkkilä on Vimeo.

Speaking in Tongues / Culture War

2011-06-11T13:44:00.000-07:00

Arcade Fire komt binnenkort met een deluxe-editie van The Suburbs en daarop staan twee nieuwe nummers. Beetje karig wellicht (doe er dan ook meteen een live-dvd, opnames bij Jools Holland, outtakes, etc. bij) en lullig voor degenen die het album vorig jaar al hebben gekocht, maar het zijn toch wel weer mooie nummers. Op Speaking in Tongues (vernoemd naar het Talking Heads-album?) doet David Byrne mee. Da's niet de eerste keer dat er een connectie tussen Byrne en Arcade Fire is: een paar jaar terug brachten Arcade Fire al een cover van This Must Be The Place (Naive Melody) uit als b-kant.

Arcade Fire - Speaking in Tongues (feat. David Byrne) by MergeRecords

Arcade Fire - Culture War by MergeRecords

Seoul

2011-06-06T08:22:00.000-07:00

Seoul Time Lapse 2011 from Oh Choong Young on Vimeo.

Primavera Sound: Day 1 (26-05)

2011-06-05T14:34:00.000-07:00

"we give our hearts and souls to you" (Johnny Lydon)

De eerste echte festivaldag op Primavera Sound was een hele mooie, al maakte ik er ook de grootste organisatorische blunder in 15 jaar festivalbezoek mee. Door het betaalsysteem afhankelijk te maken van een niet werkend draadloos-netwerk, kon er alleen op het centrale gedeelte van het festival drank gehaald worden. Om nou letterlijk een uur in de rij te gaan staan voor een biertje zagen we niet zo zitten, dus in de hoop dat het later die avond wel goed zou komen, togen we richting de Ray Ban-stage (Primavera's eigen amfitheater) om daar Moon Duo aan het werk te zien. Moon Duo is blijkbaar een voortzetting van Wooden Shjips, waar ik ook niet bekend mee was, maar echt hinderlijk was dat niet. Het duo (grijsbebaarde man met lang haar op gitaar en jongere vrouw met indrukwekkende pony op toetsen) zorgde voor een lekkere portie psychedelische rock en bleek zo een prima festivalopener.

Na Moon Duo hebben we vanuit het veld een stukje van Of Montreal op het hoofdpodium gezien, wat bijzonder feestelijk klonk. Maar omdat ik toch wel graag een stukje van Seefeel wilde meepakken, werd de San Miguel verruild voor het ATP-podium. Seefeel had bij de eerste nummer nog de pech dat het geluid niet helemaal goed afgestemd. maar daarna was het best genieten. Aangename klanktapijten zoals je van een WARP-act mag verwachten werden aangevuld met fijne ritmes en ijle zang. Na een klein half uurtje Seefeel vervolgden wij onze weg naar de Llevant, om een goed plekje voor Public Image Limited te bemachtigen.

Dat was een goede zet, want Public Image Limited zorgde voor het hoogtepunt van de dag. Heel even moest ik er in komen, maar toen na twee nummers Albatross, één van mijn favorieten, werd ingezet, was ik helemaal om. De muziek van P.I.L. is eigenlijk vrij elementair (bas, drums, gitaar) en basaal (vrij simpele ritmes), maar in combinatie met de rake teksten en de briljante voordracht van John Lydon wist het bij mij toch een soort oergevoel los te maken. Het is knap hoe Lydon zulke serieuze thema´s aansnijdt, maar door het met genoeg onderkoelde humor te brengen niet vervalt in vervelend cynisme. Even had ik nog enige reserves of hij niet enigszins een toneelstukje opvoerde met het voortdurende geageer tegen de gevestigde orde, religie, maar als hij "we give our heart and souls to you!" roept, geloof ik hem heb op zijn woord. Ik heb er een held bij.

Daarna was het de beurt aan het Glenn Branca Ensemble. Met de muziek van Glenn Branca was ik nog niet bekend, maar aangezien ik wel weet uit welke scene (new york, no wave) hij komt, had ik wel een idee wat ik zou kunnen verwachten. Branca dirigeerde zijn secundanten (5 keer gitaar, 1 keer basgitaar en 1 drumster) door lange gitaar-exercities, waarvan ik het 4e (Dedicated to Steve Reich) en 5e het beste vond. Het was een goed idee de afzonderlijke muzikanten te volgen om zo mogelijk hun spelpatronen te ontrafelen en onbewust in trance te worden gespeeld. De ontspannen wijze waarop Branca omging met het storende geluid van een ander podium vond ik ook wel indrukwekkend. Pas bij thuiskomst kwam ik erachter dat het album The Ascension: The Sequel integraal ten gehore werd gebracht. De twee lange stukken daarop, Tribute to Steve Reich en The Blood, waren absoluut het hoogtepunt hier. Wat een fantastische muziek.

Na PIL en Branca was het weer tijd voor een band die zijn hoogtepunt rond 1980 had: synthpunkveteranen Suicide zouden nog eenmaal - integraal - hun fantastische debuutplaat spelen. Voor mij was dit na Pulp misschien wel het optreden waar ik het meest naar uit had gekeken, al wist ik ook wel dat de kans dat het tegen zou vallen aanzienlijk was. Hierbij dacht ik vooral aan de respectabele leeftijd van Rev en Vega (ik meen 70 en 73), maar helaas bleek dit niet eens de bottleneck. Alhoewel Vega echt niet meer de krijsen van Frankie Teardrop wist te evenaren, was het vooral het achterlijk harde geluid dat het concert verpestte. De subtiele melodietjes verzopen in de muur van geluid en Vega was een enkel woord uitgezonderd niet te verstaan. Het was bijzonder om zo'n legendarische act te zien, maar toch vooral een beetje treurig. Ik vraag me ook af wat ze er zelf nou nog van vinden: als er mensen crowdsurfen op Frankie Teardrop, misschien wel het meest akelige nummer uit de popgeschiedenis (zoek de tekst maar eens na), dan is dat toch wel een teken dat het optreden niet echt recht doet aan de muziek.

Na een hapje te hebben gegeten (het was inmiddels al 2 uur en na het 'ontbijt' had ik niets meer gehad) waren de hoogtepunten wel op. Flaming Lips heeft een prachtige show, maar die had ik al eens gezien en Baths was op plaat ook al niet echt mijn ding, alhoewel de combinatie tussen Four Tet-achtige electronica en Animal Collective-achtige vaagheid in theorie een interessante is. John Talabot was de artiest waar ik op dat moment nog het meeste naar uitkeek. Op basis van zijn EP'tjes was ik wel bang dat het tempo van zijn electronica wat te laag zou liggen om op dit uur van de dag (hij begon kwart over 4) nog een festivalpubliek te bekoren, maar hij trakteerde ons op een lekkere zomerse houseset. Daarna zijn we nog het hele terrein overgestoken om als laatste wat van Girl Talk mee te krijgen, maar zijn set zat er al bijna op toen we aankwamen. Van wat ik zag kon ik niet meer enorm enthousiast worden. Het is knap gemixt, maar het doet me niet zoveel. En aan de mate van publieksinteractie te merken, is het gros van zijn mixes al voorgebrand, waardoor hij er niet veel meer aan hoeft te doen.

Cijfers:

Moon Duo: 8
Of Montreal: 7
Seefeel: 7
Public Image Limited: 10
Glenn Branca Ensemble: 9
Suicide: 5,5
Flaming Lips: -
Baths: 5
John Talabot: 7,5
Girl Talk: 6

Meer foto's van Public Image Limited en Suicide hier en daar.

Roundabout week #22

2011-06-05T14:02:00.000-07:00

mp3: Cut Copy remixes Miracles Club / Altijd leuk als favoriete artiesten met elkaars muziek aan de haal gaan. Cut Copy vind ik al jaren erg leuk en het vorig jaar verschenen EP'tje van Miracles Club heb ik behoorlijk grijs gedraaid. Het origineel, een 'glorious, swirling, piano driven psych-house anthem' aldus Gorillavsbear, is hier nog te beluisteren.

Spotify-hits van het moment:

Alexi Murdoch - Someday Soon
Jamie Woon - Night Air
Peaking Lights - Summertime
Kurt Vile - Society is my Friend
Panda Bear - Afterburner
Nicole Atkins - Vultures

Volgens Pitchfork brengt Pulp in augustus hun eerste drie albums nog eens uit. Zo te lezen is dat muzikaal niet zo interessant, want alle extra tracks zijn al te vinden op de verzamelaars Master of the Universe en Countdown 1992-1983, maar ik ben wel benieuwd naar het nieuwe artwork waar over gesproken wordt.

Nog eens kijken: Downtown 81, een wat geromantiseerde documentaire van Edo Bertoglio over de 'no wave'-scene in New York, anno 1981. Jean Michel Basquiat is de centrale figuur in de film, maar ook zo´n beetje de hele muziekscene (Blondie, Suicide, James White, DNA, Tuxedomoon, Melle Mel, etc.) uit die tijd komt voorbij.
Downtown 81 from Billy Blaze on Vimeo.

Primavera Sound: Day 0 (25-05)

2011-06-02T11:01:00.000-07:00

Afgelopen weekend was ik in Barcelona om het Primavera Sound-festival te bezoeken. Bij deze een verslag per festivaldag.

Na wat omzwervingen in de stad - langs platenzaken en toeristische oorden (zie bovenstaande foto van één van mijn reisgenoten, genomen vanaf het Museu Nacional d'Art de Catalunya) belandden we uiteindelijk in Poble Espanyol, een binnenstedelijk dorp dat in de jaren '20 van de vorige eeuw werd gebouwd ter ere van de Internationale Tentoonstelling die in 1929 werd gehouden. De organisatie van Primavera Sound had deze prachtige plek uitgekozen voor een festivalletje vooraf: 3000 bezoekers hadden het geluk op de pittoreske binnenplaats van Poble Espanyol o.a. Echo and The Bunnymen en Caribou live te zien.

De dag begon echter met het Japanse Nisennenmondai, een band die mij tot dan toe compleet onbekend was. Het drietal vrouwen speelden lang uitgesponnen grooves, die me bij vlagen deden denken aan Neu! (Hallogallo), maar gezien het hogere tempo dan met een flinke dosis ritalin achter de kiezen. Fijne uptempo krautrock en zo een prima muzikale opener.

De twee bands daarna konden me minder boeien. Het Hondurese Las Robertas maakte net als Comet Gain geen blijvende indruk. Las Robertas deed me denken aan Dum Dum Girls die we vorig jaar zagen, maar dan vond ik dat toch wel een heel wat leukere Jesus and Mary Chain-navolger. En Comet Gain was leuk voor het moment, maar ik ben eigenlijk nu alweer vergeten hoe ze precies klonken.

Naar Echo & The Bunnymen was ik eigenlijk best wel benieuwd, ook al kende ik van de twee albums die ze integraal zouden spelen er eentje niet (Crocodiles), terwijl ik de andere (Heaven Up Here) vooralsnog niet erg denderend vind. Tijdens het concert heb ik me misschien nog wel het meest vermaakt met het continue gesneer van Ian McCulloch naar de geluidsmensen ("fucking cunt"), Manchester United (Ian komt uit Liverpool en droeg met het oog op de aankomende Champions League-finale zelfs nog een nummer op aan Lionel Messi) en zijn verlopen uiterlijk. Ian had het geluk dat er binnen het publiek ook nog ´Th´ Faith Healers-emo´ - een door ons groepje tot cultheld benoemde bezoeker - rondliep, de enige persoon ter plekke die zijn haar vermoedelijk nóg langer niet had gewassen. Muzikaal gezien vond ik de eerste helft van Heaven Up Here de beste: het geluid was inmiddels op orde, waardoor de monumentale riff van het openingsnummer goed uit de verf kwam. De laatste drie nummers van het album werden verpakt als toegift, wat van mij niet nodig was geweest: de schwung was er daarmee wel een beetje uit.

Daarna sloeg de vermoeidheid wel een beetje toe, waardoor we Caribou grotendeels van het terras zagen. Toen Niobe, mijn favoriet van Andorra, langskwam ben ik toch maar even opgestaan om het van iets dichterbij te bekijken. Dat was een goede zet, want Niobe liep over in Bowls, één van de hoogtepunten van Swim. De mooiste stukken waren wat mij betreft sowieso de lange jams: het was mooi om de band - midden vooraan het podium gepositioneerd en lekker dicht op elkaar - bezig te zien in een prachtige lichtshow. Het einde was ook prachtig, met publieksfavorieten Odessa en Sun. De laatste werd nog even opgerekt met een minuut of 5 heerlijke improvisatie, waardoor de dag op een grootse manier werd afgesloten. Enig minpuntje was de stem van Dan Snaith, die niet al te krachtig en zuiver was. Op het album stoort dat me niet echt, maar bij liveshows klinkt het eigenlijk niet al te best. Maar soit, het is hem vergeven.

Nog even wat cijfertjes ter afsluiting:

Nisennenmondai 8
Las Robertas 5
The Comet Gain 5
Echo & the Bunnymen 6,5
Caribou 8,25

Verder maakte Erik Luyten nog mooie foto's van Caribou en Echo and the Bunnymen.

For Your Pleasure: My 20 Favourite Electro/(Nu)Disco/Balearic Tunes #2

2011-05-07T14:56:00.000-07:00

Het leek me wel leuk om na deel 1 weer eens een dergelijke lijstje te maken. Eigenlijk zou ik hier wat vaker mee aan de slag moeten gaan, want het is wel een leuke manier om mijn favoriete dansplaten te documenteren. Awel, hier gaan we:

1. Shadow Dancer - Parallax (Boys Noize, 2011)
Op het Rauwblog werd het eigen werk van Shadow Dancer kil genoemd, vergeleken met hun remixes, maar in dit nummer hoor ik dat in ieder geval totaal niet terug. Ontzettend warme, gevoelige, diepe plaat dit. Ik draai hem al een paar maanden grijs, maar deze plaat gaat ook de zomer wel overleven...

2. FM Attack - Mixed Signals (Tonite, 2009)
En deze draai ik zelfs al wat langer grijs. In 2009 kende ik al wel een ander nummer van FM Attack, maar dat vond ik zo goed dat ik eigenlijk niet achter het album aandurfde: stel je voor dat het teleur zou stellen... Dat was niet zo slim, want het hele album staat vol met verslavende retro-electro. Het verbaasde me dan ook niet toen ik las dat Tiga deze Canadese producer ontdekt heeft.

3. White Elephant - Sir John (Mark E Remix) (Redux, 2011)
"...And then, the whole thing... slows... down..." Als er één plaat van dit twintigtal voor balearic kan doorgaan is het deze wel. Heerlijke slowmotion disco.

4. Dondolo - Dragon (Shit Robot 'Firebreathing' Remix) (Tiny Stick, 2006)
Dit nummer ontdekte ik laatst via een radiomix van James Curd op de website van het DFA-label. En wie een beetje bekend is met DFA weet dan al genoeg. Alhoewel dit uitgebracht is op een ander label, reken ik het vanaf nu tot mijn favoriete DFA-platen: een waanzinnige groove die naarmate het nummer vordert alleen maar vetter en vetter wordt.

5. Tom Trago (ft. Tyree Cooper)- What You Do (Rush Hour, 2011)
Ik zit me sterk af te vragen of Iris, het nieuwe album van de Amsterdamse producer Tom Trago, niet gewoon de beste Nederlandse dance-plaat van de laatste jaren is. Dit is bepaald niet de enige voltreffer namelijk, al is het voor mij wel het hoogtepunt: house met een donkere ondertoon en dan ook nog eens Chicago-veteraan en Turn Up The Bass-held Tyree Cooper als vocalist in de gelederen.

6. Ed Wizard & Disco Double Dee - So Damn Fine (Editorial, 2010)
Ontdekt via dezelfde DFA-radiomix (van James Curd overigens) als track #4. Dit is ongetwijfel een re-edit van een oude hiphopplaat van begin jaren '80, al levert een zoektocht naar de tekst op Google niets op. De old school-vibe is in ieder geval bijzonder cool.

7. Clare Maguire - The Last Dance (Moonlight Matters Remix) (Weetniet, 2011)
Moonlight Matters is - ontdek ik nu - de helft van Villa, momenteel wellicht het fijnste Belgische DJ-collectief (Aeroplane vind ik wat minder sinds ze uit elkaar zijn). Het origineel van dit nummer kon me niet zo bekoren (pop zoals je al zovaak hoort), maar in deze remix wordt het naar een veel hoger niveau getrokken. De stem van de zangeres heeft trouwens wel veel weg van die van Annie Lennox (Eurythmics).

8. Maurice Donovan - Babeh (SSSSS, 2011)
Het blijft fascinerend hoe sommige platen toch impact kunnen maken, terwijl de ingrediënten daar totaal geen aanleiding toe lijken te geven: hier draai het hele nummer om dezelfde vocale sample, een hi-hat, een bas en een synth, maar toch werkt het. De sample wordt effectief in- en uitgefade gedurende het hele nummers en de bas doet zijn werk. Een nogal elementaire plaat dit, maar wel een verdomd fijne. Maurice Donovan is trouwens wellicht beter bekend als Ramadanman.

9. Margot - Voci Giaga (Border Community, 2010)
Border Community-baas James Holden is stevig into krautrock, getuige zijn laatst DJ-Kicks, en dat is te merken aan de nieuwe releases op zijn label: het Italiaanse Margot bracht een EP uit die helemaal in dat straatje past. Dit is een hallucinante LSD-trip van heb ik jou daar en tegelijkertijd een heerlijke hedendaagse update van het geluid van jaren '70 krautbands als Cluster en Harmonia.

10. Holy Ghost! - Wait and See (DFA, 2011)
Het contrast tussen twee platen kon niet groter zijn als tussen de track #9 en track #10 alhier. Na de zweverige trip van daarnet nu opeens heel erg down-to-earthe danspop. Het album van Holy Ghost! staat vol met onweerstaanbare liedjes en dit vind ik momenteel de leukste.

11. Connan Mockasin - Forever Dolphin Love (Erol Alkan Remake) (Phantasy, 2011)
12. FM Attack - Yesterday (Tonite, 2009)
13. Prins Thomas - Ny Maskin (Full Pupp, 2011)
14. Mercury - Grand Prix de Monaco (Gomma, 2011)
15. Hannulelauri - Zombie Tropicana (Relish, 2010)

16. Retriever - Murder (Headman Remix) (Relish, 2011)
17. Discodeine (ft. Jarvis Cocker) - Synchronize (DFA, 2010)
18. Matt & Kim - Cameras (Gucci Vump Remix) (Different, 2011)
19. Ilya Santana - Transborder (Eskimo, 2011)
20. Tom Trago - Gave Me The Love (Rush Hour, 2011)

Primavera Voorpret

2011-04-24T07:57:00.000-07:00

Eind mei is het zover, dan ga ik net als vorig jaar weer naar Primavera Sound: een festival in Barcelona waar veel 'independent' muziek geprogrammeerd wordt. Dat betekent grofweg van alles tussen The Field en Sonic Youth.

Nu bekend is op welke dag de artiesten optreden, kan de voorpret serieuzere vormen aan gaan nemen. Ik loop de line-up door en sorteer de voor mij interessante namen op dag, wellicht kom ik zo nog wat geheimtips tegen.

Donderdag 26 mei:
Caribou
Connan Mockasin
Cults
Factory Floor
Girl Talk
Glasser
Glenn Branca Ensemble
Grinderman
Islet
John Talabot
Moon Duo
Oneohtrix Point Never
Public Image Limited
Sufjan Stevens
Suicide
Suuns
The Car is on Fire ("a central European version of Stereolab")

Vrijdag 27 mei:
Ariel Pink's Haunted Graffiti
Arto Lindsay (een mij onbekende naam, maar blijkbaar ooit deel uitmakend van no wave-band DNA, wat mijn interesse wel wekt)
Autolux
Battles
Belle and Sebastian
Blank Dogs ("a Spartan mixture of electronic music and post-punk")
Deerhunter
James Blake
Jamie XX
Half Japanese
Lindstrom
Low
No Joy
Pere Ubu (plays The Modern Dance)
Pulp
Shellac
Simian Mobile Disco
Sufjan Stevens
Tennis
The Monochrome Set

Zaterdag 28 mei:
Animal Collective
Cuzo & Damo Suzuki
Darkstar
Dean Wareham plays Galaxie 500
Einsturzende Neubauten
Fleet Foxes
Gang Gang Dance
Holy Ghost!
John Cale (plays Paris 1919)
Kode9 and the Spaceape
Mercury Rev (plays Deserter's Songs)
Odd Future
PJ Harvey
Swans
The John Spencer Blues Explosion
The Tallest Man on Earth
Tune-Yards
Warpaint
Yuck

Ergo, de lijst is bijna eindeloos en waarschijnlijk is het niet eens mogelijk al mijn must-sees (de schuingedrukte artiesten) te zien...

Don't Shoot The Pianoplayer

2011-02-13T13:47:00.000-08:00

Speciaal voor de late avond of vroege ochtend: een Spotify-playlist met mijn favoriete pianomuziek. Grotendeels (modern)klassiek, maar hier en daar ook wat popmuziek.

Tracklist:

1. Nils Frahm - Nue
2. Peter Broderick - Diverge
3. Erick Satie - Gnossienne No. 1
4. Japan - Nightporter
5. The Veils - The Valleys of New Orleans
6. Deaf Center - White Lake
7. Arvo Pärt - Spiegel im Spiegel
8. Frederic Chopin - Nocturne No. 2 in E flat Major, Op. 9,2
9. Craig Armstrong - This Love
10. Moby - God Moving over The Face of Waters
11. Radiohead - Like Spinning Plates (Live)
12. Sigur Ros - Untitled #3
13. Jan Johansson - Visa Från Rättvik
14. Robert Schumann - Piano Sonata No. 8 in a Minor - Allegro Maestoso
15. Wim Mertens - Maximizing the Audience

Luisteren kan hier.

Voor verdere suggesties houd ik me natuurlijk aanbevolen.

IFFR 2011

2011-02-13T12:30:00.000-08:00

Het Filmfestival in Rotterdam is inmiddels alweer een week afgelopen, maar ik wilde toch nog een post(je) eraan wijden. Zo'n enorme filmkenner ben ik niet, maar ik ga vrijwel elk jaar wel wat films zien. Soms kom ik niet verder dan 1 of 2 films, maar er zijn ook jaren geweest waarbij ik de dubbele cijfers wel haalde. Ik probeer meestal wel films uit te kiezen die èn goed zijn èn hoogstwaarschijnlijk niet door een distributeur worden aangekocht. Films als Black Swan en Biutiful; hoe mooi ook, daarvoor hoef je niet naar het filmfestival. Nadeel van die strategie is wel dat je soms verbluffend mooie films ziet en die vervolgens nergens meer terug kunt vinden. Zo spookt sinds het IFFR van 2010 nogal altijd het Koreaanse Kape Neuwareu door mijn hoofd, maar veel meer dan een karig ingevulde pagina op IMDB is daar niet van te vinden.

Dit jaar zag ik, op volgorde van goed naar slecht:

1. My Perestroika (Robin Hessman, 2010)
Een documentaire waarin we het Rusland van de jaren '80 tot aan nu bekijken door de ogen van de laatste generatie kinderen die opgroeide achter het IJzeren Gordijn. Mooi om te zien hoe de ene persoon juist zijn voordeel deed met de nieuw verworven vrijheden en zich wist te ontwikkelen tot succesvol zakenman, terwijl iemand anders zich radeloos verloren voelt in het post-Sovjet-tijdperk en uit radeloosheid zelfs op Zhirinovski stemt.

2. Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 2010)
Strikt genomen niet op het IFFR gezien, maar wel tijdens het IFFR in het plaatselijke filmhuis. Javier Bardem speelt een glansrol als Uxbal, een onderwereldfiguur wiens leven rampzalig verloopt: zijn zaakjes lopen compleet in het honderd en ook zijn gezinssituatie is volledig ontspoort. Tot overmaat van ramp hoort hij dan ook dat hij kanker heeft en nog maar een paar maanden te leven heeft. Voor hij overlijdt, probeert hij zo goed en kwaad als het gaat, zijn leven en dat van zijn geliefden nog enigszins op de rails te zetten.

3. Pál Adrienn (Ágnes Kocsis, 2010)
Deze Hongaarse film was ook al behoorlijk deprimerend. De werkomgeving van Piroski, een verpleegster op de ziekenhuisafdeling voor terminale patiënten, is niet veel troostelozer dan haar huiselijke omgeving. Haar vriend heeft meer aandacht voor zijn modeltreintjes dan voor zijn vriendin, behalve op dat momenten dat hij haar weer confronteert met haar overgewicht. Wanneer ze besluit op zoek te gaan naar haar oude jeugdvriendin (toen was het leven immers nog mooi en hoopvol), begint ze aan een paradoxale reis in haar eigen geheugen en in dat van de mensen die ze ontmoet. Het is maar de vraag in hoeverre haar herinneringen overeenkomstig zijn met de werkelijkheid.

4. El Niño de la Luna (Agustí Villaronga, 1989)
De reden deze film te gaan zien was voor mij éénledig: Dead Can Dance verzorgde de soundtrack en DCD-zangeres Lisa Gerrard vertolkte een hoofdrol. Het was maar goed dat ze een labiele alcoholiste speelde, want aan Gerrard is geen groot actrice verloren gegaan. Het begin en het einde van de film zijn erg sterk, evenals de occulte setting: een duister, Orwelliaans instituut in het interbellum. Helaas laat het plot te wensen over en vervalt de film af en toe in een slap avonturenverhaal.

5. Po Zakonu (Lev Kuleshov, 1926)
Een Russische film over vijf goudzoekers in de Yukon, ten tijde van de goudkoorts. Als er eenmaal goud wordt gevonden, breekt de hebzucht uit en schiet één van de goudzoekers twee anderen dood. Zie hier de anti-kapitalistische boodschap van de film. De twee anderen goudzoekers overmeesteren hem en vragen zich de rest van de film af wat ze nu met hem aanmoeten: hem zelf berechten of wachten totdat ze weer in de bewoonde wereld zijn en hem overleveren aan het reguliere rechtssysteem. Deze film ging gepaard met live-muziek: niet met een klein orkest, maar van een Oostenrijks laptopmuzikant. Het voelde wel behoorlijk anachronistisch om naar een stokoude zwartwit film te kijken terwijl je naar gruizige electronica luistert, maar het had ergens wel wat. Eén van de mensen met wie ik de film zag vond het dan weer verschrikkelijk.

6. Small Town Murder Songs (Ed Gass-Donnelly, 2010)
7. Prezít Svuj Zivot (Teorie a Praxe) (Jan Švankmajer, 2010)
8. Studien zum Untergang des Abendlandes (Klaus Wyborny, 2010)

A Number of Names - Sharevari

2011-02-04T11:38:00.000-08:00

De laatste dagen is mijn interesse in (Detroit) techno weer wat opgelaaid. En als je dan wat gaat graven in de geschiedenis ervan, kom je al snel bij A Number of Names' Sharevari uit, volgens sommigen de allereerste Detroit technoplaat. Anderen kennen die eer dan weer toe aan Cybotron's Alleys of our Mind, maar echt veel maakt het ook niet uit. Feit is in ieder geval dat de kruisbestuiving van Afro-Amerikaanse funk met Europese electronica (Kraftwerk) behoorlijk vooruitstrevend was in die tijd.

Wat linkjes naar YouTube:
- Het origineel, op plaat;
- de sublieme remix van The Hacker & Vitalic uit 2002;
- De dit jaar verschenen cover door garagerockers The Dirtbombs, die een hele plaat met technocovers opnamen;
- Cybotron - Alleys of Your Mind
- en last, but not least: het optreden bij TV-show The Scene, inclusief gillende meiden:

Godspeed You (!) Black Emperor (!), 19-01-2011

2011-01-22T13:07:00.000-08:00

Bijna 9 jaar geleden zag ik ze al eens live, iets waarover ik drie (of vier?) weblogs geleden ook al blogde. Ik zou bij wijze van spreken hetzelfde verhaal weer kunnen opsteken, want echt veel is er niet veranderd in de tussentijd. GYBE is vorig jaar weer gaan optreden na er een tijdje tussenuit te zijn geweest, maar speelt nog dezelfde nummers als in 2002. Iets wat me wel opviel en wat ik me niet van de vorige keer herinner, is de opbouw van het concert. Meteen na het voorprogramma (dat totaal niet is blijven hangen) wordt een drone de zaal ingeslingerd, maar pas als na een kwartier (of langer) de bandleden één voor één de zaal inlopen en beginnen mee te spelen, wordt duidelijk dat het optreden al even was begonnen. Na een prachtig optreden van meer dan tweeënhalf uur verlaat de band op soortgelijke wijze het podium weer. Wat verder opviel was de strakke show (geen perikelen zoals in Brussel waarbij de drummer tijdens Moya de maat kwijtraakte) en het sublieme geluid. En vanaf mijn plek op het balkon was ook goed te zien hoe driftig de meneer verantwoordelijk voor de projecties zich inspande met zijn vier projectoren. Van mij had het concert best nog wat langer mogen duren, al maakte het uiteindelijk minder indruk dan die keer in 2002.

Iets wat wel veranderd is ten opzichte van de vorige keer is de enorme vlucht die het internet genomen heeft. Waar het toen bleef bij een achteraf-verslagje op een rommelig weblog en als je geluk had dat van een andere weblogger of Kindamuzik, was de online-ervaring nu heel wat groter:

-vantevoren even op last.fm kijken welke vrienden en bekenden je mogelijk gaat tegen komen;
-(abusievelijk) erachter komen dat je een kaartje over hebt en dat binnen tien minuten verkopen via Twitter;
-tijdens het concert nog snel een (brakke) foto uploaden naar Tumblr, om ook nog een visuele herinnering te hebben;
-na afloop de setlist opzoeken op setlist.fm
-via clubcircuit.nl wat filmpjes terugkijken

Verder moet ik ook maar eens wat live-shows downloaden via archive.org om zo het machtige Albanian (hoogtepunt en het enige nummer dat ik nog niet kende) terug te kunnen horen, maar die site bestond in 2002 ook al als ik me goed herinner.

Trish Keenan, 1968-2011 (II)

2011-01-22T12:31:00.000-08:00

In de tussentijd verscheen er nog een mooi eerbetoon van Bob Stanley (Saint Etienne) aan Trish Keenan:

Trish Keenan – remembered by Bob Stanley

En van de eerder genoemde Mind Bending Motorway Mix is inmiddels bijna de complete tracklisting bekend, zie hier en hier.

Trish Keenan, 1968-2011

2011-01-15T16:15:00.000-08:00

Ik schrok me kapot toen ik vrijdagmiddag opeens las dat Trish Keenan, zangeres van Broadcast, was overleden. De avond ervoor had ik via een tweet van Erol Alkan al gelezen dat het niet goed met haar ging, maar ik stelde me gerust met de gedachten dat de meeste mensen niet overlijden aan een longontsteking. Helaas bleek het in haar geval gecompliceerder dan ik aanvankelijk dacht en overleed zij een paar uur later al.

Broadcast zag ik in april 2000 voor het eerst live op het London Calling-festival in Paradiso, waar ze diep in de nacht speelden en ik vanaf het balkon enorm genoot van hun optreden. Daarna heb ik niet direct hun muziek opgezocht: het duurde nog twee jaar voordat ik opnieuw met hun muziek in aanraking kwam. Op het filmfestival in Rotterdam zag ik het prachtige Morvern Callar, een Britse dramafilm die gaat over een meisje wiens vriend zelfmoord pleegt. Je volgt haar rouwproces, waarin ze vaak luistert naar een bandje dat hij haar heeft achtergelaten. Omdat de film in mijn hoofd bleef rondspoken en het personage Morvern me zo bij bleef, kocht ik de soundtrack en trof daar o.a. het prachtige You Can Fall van Broadcast aan. En zo belandde ik alsnog bij het debuutalbum The Noise Made By People, dat al snel een van mijn favoriete albums werd. Het is voor mij de ultieme symbiose van (zoete jaren '60) pop en experiment. En Trish Keenan's stem raakte daarbinnen precies de juiste snaar.

Weer wat later zag ik Broadcast live in Ro-town, waar ze - inmiddels gereduceerd tot een drietal - een veel steviger concert gaven dan die keer in Paradiso. Dit jaar zou ik ze op het Primavera Festival in Barcelona voor een derde keer gaan zien, maar dat gaat er helaas niet meer van komen.

Via Twitter (echt een geweldig medium om voor elk onderwerp gelijkgezinden/lotgenoten te treffen) stuitte ik nog op wat mooie hommages en zelfs een mixtape die Trish recent maakte voor een vriend.

* NME schrijft o.a.:
"Listen to her band's 2000 single 'Come On Let’s Go' and you’ll be assured what a unique talent she was; Trish sings the song like St. Etienne’s Sarah Cracknell turned inside out, never hitting the obvious note when a more interesting one will do."
* Remembering Trish Keenan, the Extraordinary Singer for Broadcast
* Alice Through The Test Card
* TheArtsDesk geeft ons tenslotte nog de link naar een mixtape die Keenan maakte voor een vriend:
"It's the most wonderful collection of psychedelic rarities, film music and synthesiser experiments, and perfectly illustrates Keenan's constant mission to turn people on to exquisite and unusual sounds - but also, as the tracks are not titled, shows the sense of mystery and incentive to investigate with which she imbued all her work."

New York, London, Paris...

2011-01-12T14:11:00.000-08:00

De afgelopen week had ik vakantie en daardoor alle tijd wat nieuwe muziek te ontdekken.

1. Young Galaxy - Cover Your Tracks (luister)
Een band uit Montréal (één van mijn favoriete muzieksteden) die samenwerkt met Dan Lissvik (die met zijn krautdisco-project Studio het fantastische Yearbook 1 maakte); dan kan het al bijna niet meer mis gaan.

2. Miracles Club - A New Love (luister)
Sympathieke down-tempo house inclusief rave-piano, rave-fluitje, acidbubbels en een hint naar een hit van The Grid als ik het goed heb. Fijn!

3. Japan - Gentleman Take Polaroids
Niet nieuw nieuw, maar dit album kende ik nog niet zo goed. Maar wat een fascinerende plaat is het toch. Met name Methods of Dance, Nightporter en Taking Island in Africa bevallen me erg goed.

4. Adele - Rolling in the Deep (Jamie XX Shuffle) (youtube)
Opvallend leuke remix van Jamie XX. Van Yacht en Florence and the Machine verschenen al leuke remixen, maar die stonden nog op naam van The XX. Ben benieuwd of dat eigenlijk ook al Jamie in zijn eentje was.

5. Glasser - Mirrorage (Lindstrøm Remix) (luister via Pitchfork)

6. The Cure - A Strange Day/The Lovecats
Van de deprimerende klanken van Pornography tot de haast hysterisch vrolijke deun van The Lovecats. Je zou van minder bipolair worden...

7. Tennis - Marathon (youtube)
Niet half zo leuk als Here Comes the Coastguard, vooralsnog het enige wapenfeit van Tennis op Spotify. Maar toch, ben benieuwd naar het album!

8. Puro Instinct (ft. Ariel Pink) - Stilyagi
Dit nummer heeft wel wat, al kan ik het nog niet echt benoemen. Het zou een indie-remake van een vergeten jaren '80 hit kunnen zijn. De titel verwijst naar "a youth subculture that existed from the late-40s until the early-60s in the Soviet Union", volgens The Guardian, die ze inmiddels ook oppikte.

9. Cut Copy - Take Me Over (Thee Loving Hand Remix) (luister)
Aangename remix van Tim Goldsworthy (ex-Unkle, DFA). Kijk erg uit naar het album van Cut Copy, hopelijk wordt die net zo goed als de hoes.

10. Scott Walker - Farmer in the City
Scott Walker ken ik vooral van Scott 3 en Scott 4, twee albums uit de late jaren '60, vol mistroostige folkpopliedjes. Dit nummer komt uit de jaren '90, waarin Walker veel experimentelere muziek maakte, en smaakt naar meer.

Oh! You Pretty Thing (Happy Birthday, David Bowie)

2011-01-08T08:53:00.000-08:00

Na het rouwen om de helden die ons al ontvielen in 2011, mag ook het leven wel eens gevierd worden. En wat is daar een beter moment voor dan 8 januari, de dag waarop David Bowie - mijn favoriete artiest - verjaart. Vandaag wordt hij 64 en dat vier ik met de Top 20 van mijns inziens zijn beste nummers.

01. Subterraneans (Low, 1977)
Lange tijd heb ik geen uitgesproken favoriete Bowie-album gehad en wisselden Heroes, Low, Ziggy Stardust elkaar netjes af, maar de laatste jaren is het toch wel Low wat de klok slaat hier. De A-kant staat vol met schetsen van bijna achteloos sublieme popsongs; vaak worden ze afgebroken als net de lijnen zijn uitgezet. De b-kant staat vol met sombere ambient en is sterk beïnvloed door de krautrock van bands als Harmonia en Neu! Maar als wel vaker in zijn carrière zou Bowie (in dit geval bijgestaan door o.a. Brian Eno) een perfecte symbiose weten te smeden van zijn invloeden en zijn eigen gouden popklanken.
Subterraneans is voor mij het pronkstuk van het album. Naar verluidt heeft Bowie met Eno hier de somberheid van Oost-Berlijn in de Koude Oorlog op plaat willen vatten. Het saxofoonspel is als een echo naar het verleden, waarin jazz nog populair mocht zijn in de stad (totdat de nazi's de grote jazzclubs sloten).

02. Time (Aladdin Sane, 1973)
Naast Brian Eno is ook pianist Mike Garson een belangrijke factor in Bowie's carrière. Op dit theatrale nummer dat wel wat weg heeft van de vroege cabaret van Brecht en Weil, speelt hij een glansrol. Tel daarbij op de prachtige tekst en je hebt het hoogtepunt van Bowie's vroege jaren te paken.

03. Telling Lies (Earthling, 1997)
In 1997 was ik nog niet zo'n Bowie-fan als nu: 1. Outside en een handje vol hits was eigenlijk het enige dat ik op dat moment van hem kende. Toch was dat het jaar waarin het balletje flink ging rollen: door Kink FM raakte ik in de ban van Little Wonder, de eerste single van Earthling, en een paar maanden later zag ik Bowie een geweldig optreden geven op het Torhout-festival. Daarna ging ben ik beetje bij beetje zijn oeuvre compleet gaan sparen.
Earthling is zijn 'drum-n-bass'-plaat en bij recente herbeluistering viel me op hoe gedateerd de meeste nummers klinken. Eén van de nummers dat desondanks fier overeind blijft is het machtige Telling Lies. Dit nummer tapt uit hetzelfde duistere vaatje als Outside en is een subliem amalgaam van drum & bass-ratels, een genadeloos sluimerende baslijn en een grootse gitaarriff. Echt een weergaloos nummer.

04. Five Years (Ziggy Stardust, 1972)
Ziggy Stardust was een album dat ik - na een mislukte poging rond mijn 15e - zo rond mijn 20ste leerde kennen, op vakantie in Moskou. De laatste jaren is Five Years tot mijn favoriete nummer ervan uitgegroeid, mede doordat ze bij de driemaandelijkse popquiz waar ik aan mee doe steevast deze liveversie draaien. Sindsdien vind ik het een van zijn allerbeste nummers. Het heeft een heerlijk wandelritme, een geweldige (fatalistische) tekst, een hoog meezinggehalte (I kiss you! You're beautiful!) en de ietwat verbeten manier waarop het gezongen wordt maakt het helemaal af.

05. Sense of Doubt ("Heroes", 1977)
Heroes was het eerste jaren '70-album van Bowie dat ik goed leerde kennen. Voor een klein bedrag kocht ik de LP bij de lokale platenboer om die vooral te draaien op de platenspeler van mijn ouders als zij van huis waren. Net als Low is dit album ook opgedeeld in een A-kant met popliedjes en een B-kant met grotendeels instrumentale electronische muziek. Sense of Doubt is een gitzwart, troosteloos ambientnummer dat aanvoelt als een woestijn en zelfs nog beter tot zijn recht komt in de context van het album. Veel intenser heeft Bowie ze niet gemaakt.

06. Heroes ("Heroes", 1977)
Alhoewel dit natuurlijk het bekendste nummer is van dit album en misschien wel van Bowie's hele oeuvre, heb ik lange tijd de voorkeur gegeven aan andere nummers van "Heroes", in het bijzonder Blackout en Secret Life of Arabia. Maar de manier waarop Bowie na een minuut of drie (in de albumversie dus) los gaat in het refrein geeft het nummer toch wel een aanzienlijke meerwaarde ten opzichte van deze nummers. Bijna tot op het schreeuwen af gooit hij zijn ziel en zaligheid in dit nummer. Van zijn grote hits is dit toch wel het beste nummer.

07. Life on Mars? (Hunky Dory, 1971)
Alhoewel de tekst van dit nummer compleet onbegrijpelijk is (het wordt nog wel eens vergeleken met een schilderij van Salvador Dali), is deze bombastische kraker één van de ultieme Bowie-nummers wat mij betreft en niet in het minst door de beelden die de tekst oproepen.

08. We Prick You (1.Outside 1995)
1. Outside was het eerste studio-album dat ik van Bowie leerde kennen. Desalniettemin kan ik ruim 15 jaar later nog steeds niet zeggen dat ik dit album echt van buiten ken, maar het was dan ook nogal een hoogdravend conceptalbum (ondertitel: the Ritual Art-Murder of Baby Grace Blue: A non-linear Gothic Drama Hyper-Cycle) rondom het fin de siècle. Het is wel leuk om te horen hoe sterk Bowie is beïnvloed door Nine Inch Nails, met wie hij ook tourde in die tijd. We Prick You is mijn favoriete nummer van het album.

09. Be My Wife (Low, 1977)
Op de een of andere manier heb ik altijd een enorm zwak gehad voor het meest conventionele nummer op een van Bowie's meer experimentele albums. Ik weet niet of het door de hamerende barpiano komt, maar het nummer komt op mij altijd een beetje dronken over. Wellicht komt het doordat - zoals goed in de clip te zien is - Bowie hier nog flink onder de drugs zat. Ik heb wel eens gelezen dat hij zich niet eens meer kan herinneren deze clip te hebben opgenomen.

10. Moonage Daydream (Ziggy Stardust, 1972)
Eén van de essentiële Bowie-liedjes omdat de tekst boekdelen spreekt over het ontstaan van Ziggy Stardust, waarschijnlijk Bowie's belangrijkste alter-ego. Vanaf het moment dat ik in de ban raakte van het album Ziggy Stardust heeft dit altijd tot mijn ultieme Bowie-favorieten gehoord.

11. Starman (Ziggy Stardust, 1972)
12. Blackout ("Heroes", 1977)
13. Station to Station (Station to Station, 1976)
14. V-2 Schneider ("Heroes", 1977)
15. Ashes to Ashes (Scary Monsters, 1980)
16. Cat People (Cat People: Original Soundtrack, 1982)
17. Hallo Spaceboy (1.Outside 1995)
18. Dead Man Walking (Earthling, 1997
19. Modern Love (Let's Dance, 1983)
20. Changes (Hunky Dory, 1971)

Massive Attack - Protection (1994)

2011-01-07T10:51:00.000-08:00

Tijd om eens iets meer te schrijven over Massive Attack, de groep uit Bristol wiens albums ik in de loop der jaren meer en meer ben gaan waarderen, te beginnen met Protection, hun tweede album. Op het moment dat de groep wereldfaam verwierf met Unfinished Sympathy, liep ik nog rond op de basisschool en ging mijn aandacht in muzikaal opzicht vooral uit naar hitparade-muziek en Turn Up The Bass-verzamelaars in het bijzonder. Mijn eerste serieuze kennismaking met Massive Attack volgde dan ook pas een paar jaar later.

Midden jaren '90 raakte ik in de ban van MTV (toen nog een muziekzender en in het pre-internettijdperk een belangrijke bron voor het ontdekken van muziek), waar op een gegeven moment regelmatig de bloedmooie stadse soulstem van Tracey Thorn voorbij kwam. Het decor: het prachtige Protection van Massive Attack, het eerste nummer van het gelijknamige album. Na al die jaren vind ik het misschien wel Massive Attack's beste nummer, in ieder geval één van de gevoeligste. Het outro met die streepjes piano en de wassende regen maken het helemaal af.

Kennis met de rest van het album maakte ik pas een paar jaar later; volgens mij toen ik eind jaren '90 voor een paar roebels de originele cassette kocht in een (of all places) Moskouer supermarkt. Ik was in die tijd al wel bekend met genregenoot Tricky (en diens plaat Maxinquaye), maar ontdekte pas veel later hoe groot zijn rol was bij de eerste platen van Massive Attack. Ik heb dit album lange tijd niet zoveel gedraaid: voor mij was dit het album van de twee briljante nummers aan het begin en het misbaksel aan het eind. Maar nu ik de laatste jaren wat meer naar Massive Attack luister, ben ik dit album veel meer gaan waarderen.

Het tweede nummer van dit album, Karmacoma, is van Tricky's hand. Naar eigen zeggen dan, want de overige leden van Massive Attack claimden ook de nodige credits. Teveel naar Tricky's zin, die vervolgens zijn eigen weg ging en dit nummer nog eens opnam als Overcome en het op zijn debuutalbum Maxinquaye zette. Ik weet niet welke van de twee versies ik beter vind, maar de opvallende beat en het mystieke Midden-Oosterse geluid geven dit nummer wel iets heel bijzonders mee. Verder is het misschien leuk om te vermelden dat de baslijn bij Serge Gainsbourg vandaan komt.

De daaropvolgende nummers staan minder goed op zichzelf, maar passen wel goed in het tot dan toe ijzersterke geheel. Van Three vind ik de omgebouwde dubversie van The Mad Professor stiekem wel wat beter en van Weather Storm, een lome jazz/lounge-achtige plaat waarop filmcomponist Craig Armstrong piano speelt, ben ik nooit enorm gecharmeerd geweest, al werkt het in deze context wel goed. Het plaveit de weg voor het majestueuze Spying Glass, een heerlijke cover van een oud nummer van veteraan Horace Andy, die ook nu de vocalen op zich neemt. De kraakheldere productie is hier om van te watertanden, die typische dubklanken komen echt zo mooi uit de verf... Kippenvel!

Het tweede deel van het album vind ik van net iets mindere kwaliteit. Better Things is muzikaal gezien een soort zustertrack van het openingsnummer. Het heeft eenzelfde vibe en ook hier neemt Tracey Thorn de vocalen weer voor haar rekening. Ik vind dit nummer afgezien van de rauwe baslijn wat minder spannend, maar de emotionele zang van Thorn maakt veel goed.

Eurochild is een cover van The Insects, een bevriende band uit Bristol die ook aan deze versie meewerkte. Door de enorme drive, de heerlijke synths en de voortreffelijke voordracht van Tricky (die hier zowat de complete tekst van zijn Hell is Round the Corner reciteert) het beste nummer van de tweede plaatkant.

Sly is net als Weather Storm gearrangeerd door Craig Armstrong. Dit nummer moet het vooral hebben van de theatrale arrangementen en de verdere muzikale aankleding, want de zang is me iets te zoetsappig. Ik ben niet zo'n fan van Nicolette en sowieso is dit niet mijn meest favoriete kant van Massive Attack (de kant waar acts als Morcheeba op voortborduurden). Het klinkt wel aangenaam, maar het mag wel wat intenser allemaal. Ik mis hier heel erg de rauwe emotie die ik bij andere nummers wel terug vind.

Van Heat Miser ben ook minder gecharmeerd: net als Weather Storm betreft het een instrumentaal nummer waarop Armstrong piano speelt. Melodieus steekt het goed in elkaar en er is een dramatische toon die me best bevalt, maar een goede vocalist had dit nummer net iets extra's kunnen geven. Voor mij het minste nummer van de plaat, want de afsluiter vind ik wel weer leuk (als een van de weinigen geloof ik).

Opvallend aan Light My Fire, de afsluiter, is dat het niet zozeer gebaseerd is op het origineel van The Doors, maar meer op de versie van Jose Feliciano die in de jaren '60 een grote hit was in Jamaica, Horace Andy's thuisland. Andy zong het nummer vaak tijdens repetities en was naar eigen zeggen niet eens bekend met het origineel, totdat de andere bandleden hem hiermee confronteerden. Het nummer is overigens geen liveversie, zoals de titel doet vermoeden. Het publiek dat je hoort is een geloopte sample; het nummer is gewoon in de studio opgenomen.

Voor mij is dit door de kleine inzinking op het einde misschien niet het ultieme Massive Attack-album, maar het is samen met Blue Lines wel het album dat me het meeste aanspreekt. Het doet me meer dan de albums hierna, die me net iets te geforceerd en routinematig aandoen. De warme sluier die dit album (en ook Blue Lines) over zich heen heeft liggen mis ik daar een beetje.

Tenslotte nog de tweede officiële videoclips van dit album, Protection en Karmacoma:

De Oogst van 2011

2011-01-06T23:36:00.000-08:00

Ik ga maar eens proberen bij te houden wat ik allemaal koop.

De oogst tot nu toe in 2011:

Allez Allez - Promises (1982)
Belgische funky new wave-band die feitelijk ophield te bestaan toen zangeres Sarah Osbourn de zanger van Heaven 17 aan de haak sloeg. Ze leverden met African Queen (van het gelijknamige mini-album) en Valley of the Kings (van Promises) een aantal geweldige nummers af.

Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958)
Eén van de hoogst gewaardeerde jazz-albums allertijden, die kon ik voor een spotprijsje niet laten liggen. Al heb ik eerlijk gezegd nog geen idee in welke hoek ik dit precies moet zoeken. Op de hoes staat wel aangegeven dat Miles Davis mee trompettert, dus dat is niet verkeerd.

Massive Attack - Protection (1994)
Ik wist haast wel zeker dat ik deze dubbel had gekocht, maar dat bleek toch niet het geval. Ik heb wel de officiële uitgave op cassette (ooit gekocht in een Moskovische supermarkt voor 18000 roebels - omgerekend naar huidige wisselkoersen nog geen euro) en de CD No Protection, een herinterpretatie in dub van de Mad Professor. Nu dit album dus eindelijk echt op CD.

Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz! (2009)
Voor wat luttele euro's kon ik deze ook niet laten liggen, al was het maar omdat Heads Will Roll toch wel een beetje het anthem van de winter van 2009 was.

Mick Karn, 1958-2011

2011-01-06T16:34:00.000-08:00

En toen vielen ze opeens bij bosjes. Naast Mr. Postlethwaite overleden de laatste dagen ook Gerry "Bakerstreet" Rafferty en Mick Karn, de bassist van Japan. Zo heel veel kan ik niet kwijt over de laatste, want ik heb de muziek van Japan nog niet helemaal in mijn DNA. Ik weet dat toen ik voor het eerst Quiet Life hoorde ik meteen overstag was: wat een ongelooflijk geweldig nummer. Sindsdien zit Japan bij mij flink in de lift. Momenteel is Gentlemen Take Polaroids mijn favoriete album en niet in het minst door het geraffineerde basspel van Karn.

Maar als eerbetoon toch nog even Quiet Life:

Pete Postlethwaite, 1946-2011

2011-01-03T09:39:00.000-08:00

Vandaag werd ik opgeschrikt door het overlijdensbericht van de Engelse acteur Pete Postlethwaite. Het gevecht met kanker is hem uiteindelijk ook noodlottig geworden. Ik herinner me Pete vooral van zijn rol in het prachtige In the Name of the Father, een film die hem een Oscar-nominatie op leverde en mij als tiener diep in het hart raakte. Sindsdien heb ik altijd een zwak voor hem gehouden. Een andere film die me altijd zal bij blijven is Brassed Off, een sociaal-realistische comedy die zich afspeelt in het grauwe Engeland van de jaren '80. Pete probeert hier als dirigent van een plaatselijke fanfarekorps nog enigszins kleur te geven aan het getroubleerde leven van de plaatselijke mijnwerkers. Een hartverwarmende film.

Bedankt en rust zacht, Pete.

2010: De Afrekening

2010-12-26T06:03:00.000-08:00

Normaal gesproken heb ik er niet zoveel problemen mee een jaarlijstje te maken, maar dit jaar gaat het me lastig af. Ik heb een heleboel mooie muziek gehoord, maar er was niet echt een album dat boven het maaiveld uitstak. Dat blijkt wel uit mijn stemmenoverzicht op MusicMeter, waar ik maar liefst 25 albums een waardering van 4,5* (op een maximum van 5,0*) toebedeel. Als ik van dat rijtje de EP, de twee verzamelaars en de vier mixalbums niet meereken, houd ik nog altijd 18 studio-albums over die elkaar nauwelijks ontlopen.

Ik zal toch maar een poging wagen, maar de hieronder staande top 10 mag je ook best op zijn kop zetten.

1. Arcade Fire - The Suburbs
Arcade Fire reken ik inmiddels tot mijn favoriete bands, maar een half jaar geleden voelde ik dat niet zo. Na het fantastische debuut Funeral vond ik opvolger Neon Bible door de prekerige toon van veel nummers wat zwaar op de hand, maar gelukkig voor mij wisten de Canadezen zich op The Suburbs helemaal te herpakken. De nummers hebben wat meer ademruimte, waardoor de hartverwarmende melodieën, subtiele arrangementen en muzikale weerhaakjes veel beter uit de verf komen. De wat stevigere nummers Modern Man en Month of May vind ik iets minder, al kwam laatstgenoemde in een ziedende liveversie wel erg goed uit de verf bij het prachtige concert in Düsseldorf. Tekstschrijver Win Butler is een generatiegenoot en afgaande op de melancholische toon die hij aanslaat ook een zielsverwant. Een band om van te houden, voor mij dan.
Trackpick: Suburban War

2. Joanna Newsom - Have One on Me
Alhoewel ik haar eerdere werk (Ys met name) ook wel had meegekregen, kreeg ik Joanna door dit album pas echt goed in het vizier. Het greep me eigenlijk meteen al en hield me ook wel even bezig. Het is dan ook een album waar je talloze geconcentreerde luisterbeurten op los kan laten voordat je alle structuren, tierelantijnen en andere uitwaaiers kan bevatten. Om over de ellenlange literaire teksten maar niet te beginnen... Drie CD's vol pracht en praal die wat mij betreft toebehoren aan het muzikale canon van 2010. Hier kan ik nog wel wat jaren mee vooruit.
Trackpick: Good Intentions Paving Company

3. Pantha du Prince - Black Noise
2009 begon goed met nieuwe albums van drie van mijn favoriete electronica-artiesten. Uiteindelijk vond ik Black Noise net wat beter dan Swim en There is Love in You. Hendrik Weber, de man achter Pantha du Prince, is er wel een ster in je op het verkeerde been te zetten met zijn albumtitels. Was zijn vorige album ondanks de titel This Bliss nog tamelijk deprimerend, de techno met belletjes van Black Noise klinkt dan weer een stuk beter verteerbaar dan de titel doet vermoeden. Daarnaast wordt er ook nog eens een link gelegd met de door mij geliefde Factory-scene (Joy Division, New Order) doordat er een cover van een nummer van The Durutti Column op staat. Meneer Weber kent zijn pappenheimers en in dat licht is de overstap van Dial naar Rough Trade (ook al zo'n befaamd Brits new wave/post-punklabel) niet eens zo vreemd.
Trackpick: Bohemian Forest

4. Gorillaz - Plastic Beach
Voor mij het bewijs dat Damon Albarn één van de beste songschrijvers van de laatste twintig jaar is. Of het nou met Blur, The Good, The Bad and the Queen of met Gorillaz is: als je zolang in de eredivisie van de popmuziek meespeelt, ben je gewoon een hele, hele grote. Zelf ben ik Albarn-gewijs altijd meer een Blur- dan Gorillaz-liefhebber geweest, maar dit album wist me helemaal in te pakken. In eerste instantie vond ik alleen de refreinloze single Stylo echt leuk, maar gaandeweg ging ik voor alle liedjes om. Het is erg knap dat Plastic Beach gezien de keur aan gastartiesten en stijlen nog als een coherent album klinkt, maar dat is Albarn dus wel toevertrouwd. Zijn prettige stemgeluid houdt alles bij elkaar.
Trackpick: Rhinestone Eyes

5. Flying Lotus - Cosmogramma
De stoner-hiphop van zijn vorige album Los Angeles werd ook al overal de hemel ingeschreven, maar eigenlijk vond ik daar niet zoveel aan. Dit album daarentegen kwam op mij over als een clusterbom van creativiteit. De basis mag dan misschien hiphop zijn, hier worden toch heel wat genres in de blender gegooid en genre-grenzen overschreden. FlyLo heeft een vrije geest en dat is hier duidelijk terug te horen. Dit is voor mij een van de fijnste mindfucks die ik jaren ben tegen gekomen. Een losse track uitkiezen is erg lastig, want ik laat dit het liefst in zijn geheel over me heen komen, maar ik heb het toch maar geprobeerd.
Trackpick: Do the Astral Plane

6. Caribou - Swim
Caribou verraste me met een flinke koerswijziging ten opzichte van zijn vorige album. Waar Andorra klinkt als een album vol zomerse psychedelica-pop, is Swim een plaat vol inventieve technopopliedjes die ondanks het wat strakkere ritmische raamwerk nog vrolijk alle kanten op weten te schieten. Hoogtepunt is voor mij Bowls, dat wel wat heeft van een archetypische Pantha du Prince-track: laag zoemende bassen en speelse belletjes, maar dan aangevuld met achteloze handclaps, Bollywood-strijkers en een euforische housevibe. Een hemels nummer om kneiterhard te draaien.
Trackpick: Bowls

7. Four Tet - There Is Love in You
Na Pantha du Prince en Caribou de volgende van de Grote Drie van Januari. Mede beïnvloed door zijn maatje James Holden gooide ook Kieran "Four Tet" Hebden het roer enigszins om, al was dat iets minder verrassend dan bij Caribou. In essentie is dit nog steeds een typische Four Tet-plaat, ware het niet dat zijn dromerige melodieën nu hun weg banen in meer beatgeoriënteerde tracks. Hoogtepunt blijft voor mij het machtige Love Cry, dat in 2008 al op 12" uitkwam. Erg fijn als na een minuut of zes die zware synth erbij komt en de stemsamples door elkaar heen beginnen te lopen, om op het einde het gitaartje van zijn doorbraakalbum Rounds weer terug te horen.
Trackpick: Love Cry

8. Dum Dum Girls - I Will Be
Eerst een misverstand uit de weg ruimen: de bandnaam heeft niets te maken met Talk Talk, maar is een knipoog naar een album van The Vaselines (Dum-Dum) en Iggy Pop's Dum Dum Boys. Verder is dit misschien een vreemde eend in de bijt, maar eigenlijk kan Dum Dum Girls al niet meer bij me stuk sinds hun Yours Alone EP uit 2008. Bleven de lieve jaren '60 liedjes daar nog maar net boven water in Psychocandy-achtige gitaarfeedback, op dit album klinkt Dum Dum Girls' garagepop aanzienlijk minder gruizig. Gelukkig blijven de liedjes wel bijzonder aanstekelijk. Mijn favoriet is het enige niet-Engelstalige nummer van het album.
Trackpick: Oh Mein M

9. Laura Veirs - July Flame
Een plaat die ik vooral in het begin van het jaar veel draaide, maar pas tegen het einde van 2009 echt impact maakte, omdat het precies de toon van mijn gemoedstoestand aansloeg. Ontdekt via 3voor12's Luisterpaal (hulde voor dat ding!), want daarvoor had ik echt nog nooit van Laura Veirs gehoord, zelfs al loopt ze tegen de veertig en is dit bepaald niet haar eerste album. Indiefolk is ook niet per se mijn favoriete genre, maar als het hartverscheurende liedjes zoals het titelnummer oplevert, ga ik vanzelf om. Let ook op de ontzettende mooie clip, als u wilt.
Trackpick: July Flame

10. My bubba & Mi - How It's Done in Italy
Deze drie Scandinavische dames kreeg ik dan weer in de smiezen via een lovende recensie op Goddeau, één van mijn favoriete toevluchtsoorden om nieuwe muziek op het spoor te komen. Met How It's Done in Italy leverde ze mijn favoriete 'mooie-ingetogen-liedjes'-plaat van de zomer af, want ik heb er vooral toen erg van genoten. De tokkelliedjes (gitaar, mandoline) worden opgesierd met mondharmonica, orgel, piano, ed. en klinken door de samenzang en ingetogen productie (je kunt de snaren horen aanspannen) bijzonder warm en intiem.
Trackpick: After You

Briljante mixalbums:

Michael Mayer - Immer 3
James Holden - DJ-Kicks
Ewan Pearson - We Are Proud of Our Choices
Martyn - Fabric 50

Beste verzamelaars:
Deutsche Elektronische Musik (Souljazz Records)
The Minimal Wave Tapes Volume One (Stones Throw Records)

Concert Top 10:

1. Michael Rother & Friends play Neu!, Primavera Sound, Barcelona
2. Motorpsycho, Paradiso, Amsterdam
3. Arcade Fire, Philipshalle, Düsseldorf
4. Vampire Weekend, Paradiso, Amsterdam
5. The Field, Primavera Sound, Barcelona
6. A Silver Mt. Zion, Paradiso, Amsterdam
7. Tindersticks, Paradiso, Amsterdam
8. Paul Weller, Melkweg, Amsterdam
9. The Dandy Warhols, Paradiso, Amsterdam
10. Hope Sandoval & The Warm Inventions, Primavera Sound, Barcelona

Top 10 'back catalogue':

1. Os Mutantes - Os Mutantes
2. Nils Frahm - Wintermusik
3. Galaxie 500 - Today
4. Woob - Woob 1194
5. Wire - Pink Flag
6. Maximum Joy - Station M.X.J.Y.
7. Scars - Author! Author!
8. Lou Reed, John Cale & Nico - Le Bataclan '72
9. Saint Etienne - Foxbase Alpha
10. Popol Vuh - Hosianna Mantra

For Your Pleasure: My 20 Favourite Electro/(Nu)Disco/Balearic Tunes

2010-08-23T14:11:00.000-07:00

Zie hier mijn favoriete electronische danceplaten van de laatste maand. Tensnake is qua dance misschien toch wel mijn man van het jaar, gezien ook zijn briljante Coma Cat-EP en nu weer een paar briljante remixes. Nummer 3 is een briljante edit van Anita Meyer's Why Tell Me Why (jawel).

1. Mano le Tough - Eurodancer (Tensnake Remix), (Mirau, 2010)
2. In Flagranti - Through the Rabbit Hole (Moscow Remix), (Codek, 2010)
3. Villa - Anita (Villa Edit), (Mindless Boogie, 2009)
4. The Swiss - Bubble Bath, (Modular, 2010)
5. James Curd - We Just Won't Stop, (DFA, 2009)

6. Au Revoir Simone - Another Likely Story (Neon Indian Remix), (Moshi Moshi, 2010)
7. Loose Joints - Tell You (Today), (4th & Broadway, 1983)
8. Azari & III - Reckless with Your Love (Tensnake Remix), (Permanent Vacation, 2010)
9. Blamma! Blamma! - Beyond 17, (The Walls Have Ears, 2010)
10. The Flirts - Helpless, (Hispavox, 1984)

11. Detachments - Circles (Martyn's Round & Round Mix), (THISISNOTANEXIT, 2010)
12. Lindstrøm & Christabelle - Baby Can't Stop (Aeroplane vocal mix), (Feedelity, 2009)
13. LCD Soundsystem - I Can Change (Tiga Remix), (DFA, 2010)
14. Headman - New Zombie (The Swiss Remix), (Relish, 2010)
15. Headman - Private Show (Tape to Tape Remix II Dub) (Relish, 2010)

16. Discodeine feat. Matias Aguayo- Singular, (Dark & Lovely, 2010)
17. James Blake - CMYK, (R & S, 2010)
18. Sunday Girl - Self Control (Fenech-Soler Remix), (White Label, 2010)
19. The Chemical Brothers - Swoon (Lindstrøm & Prins Thomas Remix), (Parlophone, 2010)
20. Headman - Dirt (The C90s Remix), (Relish, 2009)

Booka Shade - More!

2010-04-11T13:32:00.000-07:00

Ik had het nooit durven dromen, maar na het magere The Sun & The Neon Light is Booka Shade weer helemaal terug met een fantastisch album. De donkere vocalen zijn godzijdank overboord gegooid (1 Depeche Mode is al genoeg); More! (qua titel niet echt een vooruitgang overigens) is weer een heerlijke frisse houseplaat en wat mij betreft de eigenlijke opvolger van Movements. Ik kan niet wachten om nummers als Bad Love en Teenage Spaceman eens live mee te maken.

Het beste van 2000 #9

2010-01-13T11:56:00.000-08:00

De één-na-laatste aflevering voor 2000. Hierna is het tijd voor 2001, of wellicht een tussentijdse toplijst. Dat moet ik nog even bezien.

#36. Sigur Rós - Bíum Bíum Bambaló, Dánarfregnir og Jar ðafarir

In het jaar 2000 maak ik voor het eerst kennis met de IJslandse band die gedurende het decennium tot één van mijn grote favorieten zou uitgroeien. Ik kende hun muziek al wel een beetje toen ik ze live zag op Crossing Border (toen nog in Amsterdam, SR zag ik in de oude zaal van de Melkweg), maar hoe ik er bij ben gekomen... Het zal het vermaledijde internet wel zijn geweest (ook toen al). Na het fantastische concert kocht ik o.a. de 12" van Ný Batterí waar bovenstaande nummers van afkomstig zijn, en die schijf is me altijd dierbaar gebleven. Destijds had ik geen goed werkende platenspeler, waardoor ik hem alleen bij mijn ouders of vriendin kon afdraaien. De muziek behield daardoor zijn mysterieuze karakter. Tevens was heel het concert gewoon erg bijzonder, inclusief de terugreis diep in de nacht en de daaropvolgende dag. Een soort lichtpunt in een inktzwarte periode, dat was het eigenlijk.

Nu ik de nummers weer terugluister, besef ik me maar al te goed dat Sigur Rós helaas al jaren niet meer zulke hartverscheurende muziek maakt. De laatste albums zijn niet slecht, maar na ( ) uit 2002 is gaandeweg de magie verdwenen.

#37. Múm - Smell Memory
Múm ontdekte ik in het kielzog van Sigur Rós, via een Fatcat-labelnight in Paradiso. Het eerste album is ronduit prachtig en ideale muziek voor een lange treinreis in combinatie met een goede vermoeidheid. Fijne muziek om bij weg te dromen dus... Het album is één lange trip, maar Smell Memory springt er voor mij wel bovenuit. Wie denkt dat electronische muziek niet organisch kan klinken moet hier maar eens naar luisteren.

Het beste van 2000 #8

2009-11-26T13:28:00.000-08:00

34. A Silver Mt. Zion - Broken Chord Can Sing a Little, Stumble Then Rise on Some Awkward Morning, 13 Angels Standing Guard 'Round the Side of Your Bed

In het jaar 2000 ontdekte ik Godspeed You Black Emperor, vermoedelijk mijn grootste ontdekking in jaren, op dat moment. GYBE! komt later nog aan bod in mijn lijst over '00, maar nu is het eerst de beurt aan A Silver Mt. Zion, de andere band van Efrim Menuck.

A Silver Mt. Zion debuteerde in dit jaar met het magistrale He Has Left Us Alone, But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... Een titel die nogal pretentieus overkomt, maar als de muziek zo goed is als hier, maakt dat helemaal niet uit. De band was hier ook nog maar een trio (piano, viool + contrabas), een bezetting die goed pas bij het intieme karakter van de muziek. Het album luistert weg als een rouwproces: de schrik, verbazing, ontzetting, woede, berusting, de herinnering. Het komt allemaal langs, om uiteindelijk met een processiemars en het onvermijdelijke afreizen naar het hiernamaals af te sluiten.

Broken Chord begint vrij minimalistisch: de stilte wordt enkel verdreven door een traag pianospel en wat achtergrondruis. Op een gegeven moment horen we twee mannen over politieke zaken. Doordat ze door elkaar heen praten, er nog wat radioruis doorheen klinkt en het pianospel hoe langer hoe meer aanzwelt, is het moeilijk te verstaan, maar het geheel klinkt bijzonder mooi.

Mijn tweede favoriet is het wat boos en tegelijkertijd enigszins berustend klinkende Stumble Then Rise on Some Awkward Morning. De video hieronder bevat een award winnende experimentele animatiefilm, dus het leek me wel aardig die hieronder neer te zetten. 13 Angels tenslotte is wel één van de ultieme janknummers wat mij betreft. De titel geeft precies aan hoe de muziek klinkt.

35. Gorki - Red Mijn Ziel Vooral, In Mijn Betere Wereld, Geld en Olie
Eén van de andere voltreffers van 2000 was toch wel het album Eindelijk Vakantie! van het Gentse Gorki. Ik was Luc de Vos in de jaren '90 op het spoor gekomen via de Oor-recensie van het album hiervoor (ik herinner me nog opmerkingen als "een klankidioom vergelijkbaar met dat van OK Computer", "maar 35 exemplaren verkocht in heel Nederland"). Dat album vond ik een harde noot om te kraken, maar Eindelijk Vakantie! ging recht naar de ziel. Na dit album kreeg ik het gevoel dat Luc de Vos zijn loser-imago iets te overdreven uitdroeg en uitbuitte, maar op dit album klonk ie voor mijn gevoel oprechter dan ooit. Toen ik het laatst weer eens beluisterde viel me ook op hoe evenwichtig het album niet is: werkelijk elk nummer is ronduit prachtig en past ook goed in het geheel. Toch heb ik het bij drie nummers gelaten. Helaas staan ze niet op YouTube (wel de single XTC overigens), dus ik laat het bij een stuk van de tekst van Red Mijn Ziel Vooral:

op deze dag sta ik eindelijk droog
mijn brein is vol van deze nieuwe tijd
ik ben zo dankbaar dat ik hier mag zijn
in deze nieuwe tijd van overvloed
de auto's worden mooier
en sneller dan wij droomden
ze rijden hier voorbij
op weg naar de toekomst
de meisjes worden blonder
en slimmer dan ooit
ze rijden hier voorbij
red mijn ziel vooral
maar ook ook mijn mooie lichaam

Het beste van 2000 #7

2009-11-23T12:17:00.000-08:00

Voordat ik mijn meest favoriete albums van 2000 uitpluis op zoek naar de ultieme liedjes, neem ik eerst de eindlijsten van Kink FM en VPRO's 3voor12 door. Ik verwacht veel overlap tussen de Outlaw 141 en de Song van het Jaar, dus dat kan wel in een enkele post.

De Kink FM-lijst levert een paar nummers op die pas in 2001 uitkwamen (Low, At the Drive-In), dus die bewaar ik nog even. Verder kon ik er de volgende nummers uit destilleren:

27. Phoenix - Too Young, If I Ever Feel Better
Alhoewel ik het laatste album van het Franse Phoenix wel in zijn geheel beluisterd heb, ken ik dit bandje eigenlijk alleen van de singles. En die zijn wat mij betreft bijzonder goed. Deze twee meeslepende popliedjes horen wat mij betreft zeker tot het canon van 2000. Alweer bijna tien jaar oud, maar nog steeds enorm fris klinkend.

28. Blur - Music is My Radar
De 00s betekende ook het einde van één van de leukste bands van de jaren '90, al kwamen ze dit jaar weer bij elkaar. Op de valreep van hun carrière brachten ze nog één van hun fijnste en spannendste singles uit. Het is moeilijk stil zitten op dit plaatje... Wat grappige details:
a. Dit was de laatste Blur-single waar gitarist Graham Coxon aan meedeed.
b. Het was de regel "Tony Allen got me dancing" die Tony Allen en Damon Albarn bijelkaar bracht en uiteindelijk resulteerde in de band The Good, The Bad & The Queen en het gelijknamige album.

29. Autopulver - Remedy/Surgery
Puike post-Pixies pop uit Noorwegen. Eigenlijk het enige nummer dat ik van ze ken, maar gek genoeg niet te vinden op YouTube (in tegenstelling tot een hoop ander werk van ze).

30. The Dandy Warhols - Get off
The Dandy Warhols hebben ongezien toch best een imposant oeuvre opgebouwd en een mooi rijtje klassieke singles uitgebracht. Dit is nou typisch zo'n band die ik graag nog eens live zou willen zien, de combinatie van coolness, 60s en een beetje psychedelica spreekt me erg aan.

31. Air - Playground Love
De single van Playground Love was het laatste wat ik van Air kocht; een werkelijk prachtig ingetogen droom- en zwijmel-liedje, speciaal gemaakt voor de tragische film The Virgin Suicides.

32. Mirwais - Naive song / Disco Science
Mirwais was even een van de hotste mensen in de popscene; hij maakte twee fantastische nummers en produceerde Madonna's Music. Zowel Naive Song als Disco Science (bekend van de film Snatch en inclusief Breeders' Cannonball sample) vind ik nog steeds erg fijn. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat dit soort downtempo electropop niet of nauwelijks meer gemaakt wordt.

33. Primal Scream - Swastika Eyes (Jagz Kooner Mix)
In 2000 draaide ik regelmatig muziek in het discozaaltje van mijn studentenvereniging en dit was duidelijk één van mijn favorieten. Meedogenloze danceplaat. Heb trouwens lange tijd gedacht dat dit het origineel was.

Het beste van 2000 #6

2009-11-06T12:28:00.000-08:00

Voordat ik me aan de allerbeste albums van 2000 waag, eerst maar eens de hits langs lopen.

Op de site van Micha Jans is het totale overzicht van de top 40 van 2000 te vinden. Nu ik de lijst zo langsloop, zie ik dat de hitspoeling in dit jaar wel erg dun was. Ik ben altijd wel een volger van de hitlijsten geweest, maar zo rond deze jaren had ik toch wel een dipje. Zo rond 2003 heb ik het weer opgepakt.

Een paar nummers kunnen er nog goed mee door, maar ik vind ze over het algemeen ook weer niet dermate goed dat ik ze in mijn eindlijst op neem. Op commercieel dancegebied vond ik singles van Sonique (It Feels so Good) , Darude (Sandstorm) en Delerium (Tiesto Remix van Silence) wel aardig, terwijl de Britten ons trakteerden op fijne hits van Artful Dodger (Re-rewind, the crowd say bo selecta), All Saints (Pure Shores is prachtige pop) en Spiller (Groove Jet (If This Ain't Love)). Verder zijn er nog leuke hits van Lucy Pearl (het prettige venijnige Don't Mess with My Man) en Laid Back (al ken ik Sunshine Reggae voornamelijk als 80s hitje). Verder kleurde Manu Chao regelmatig de ether in met zijn Bongo Bong - Je ne t'aime plus, een plaat waar je in die tijd niet echt omheen kon.

Vanwege de verfrissende sound en het ongelooflijk catchy zanglijntje is er één plaat die de schifting overleeft:

26. Artful Dodger - Re-rewind, the Crowd Say Bo Selecta

Het beste van 2000 #5

2009-11-06T12:14:00.000-08:00

Nog wat favoriete tracks van mijn favoriete albums van 2000. Deze albums scoren grofweg rond de 8,5 (dus we zijn er nog niet...).

21. Amon Tobin - 4 Ton Mantis
Alhoewel ik geen enorme Amon Tobin-fan ben, moet ik dit nummer wel meenemen. Ik weet nog goed dat ik het album Supermodified ontdekte en compleet overstag ging voor het voor mij compleet nieuwe geluid. Had zelden zo'n broeierige mix van jazz, funk, hiphop, wereldmuziek, ed. gehoord. 4 Ton Mantis is het nummer dat ik het sterkst vind, vond het ook mooi toen hij dat op Dour (in 2005) live speelde.

22. Motorpsycho - The Other Fool
Een lijst van mij is eigenlijk niet compleet zonder Motorpsycho, al was dit niet hun beste decennium. Sterker nog, hun laatste albums heb ik niet of nauwelijks nog beluisterd. Maar toch blijft het één van mijn favoriete gitaarbands, al is dat name vanwege hun geweldige concerten en het daarbij gepaard gaande spelplezier. De albums moeten het ook meer van de sfeer hebben en niet zozeer van de afzonderlijke liedjes. En je moet niet al te moeilijk doen over het accentrijke Engels van de sympathische Noren. The Other Fool doet me terugdenken aan al die concerten in Nighttown, Tivoli, 013, Paradiso en zelfs eentje in Noorwegen zelf.

23. Boards of Canada - Amo Bishop Roden
Dit nummer blaasde me zowat ondersteboven toen ik het voor het eerst hoorde; een zelfde sensatie onderging ik overigens bij BoC's Geogaddi. Na 3 minuten luisteren bij Concerto wist ik het wel: kopen! En vooral zo snel mogelijk nog een keer luisteren. Dit is door die subtiele en angstaanjagend mooie beat één van BoC's mooiste nummers, wat mij betreft.

24. Broadcast - You Can Fall
Het beste nummer van Broadcast misschien wel voor mij. Ook de eerste die ik leerde kennen, via de soundtrack van de hartverscheurende film Morvern Callar. Het hoogtepunt van het magnifieke album The Noise Made By People, waar ik mijn voorliefde voor jaren '60 pop en oude synthesizers prima in kwijt kan.

25. Grandaddy - So You'll Aim Toward the Sky
Het slotnummer van Grandaddy's The Sophtware Slump. Kan er niet al te veel over kwijt, dit nummer. Sowieso niet over het album. Het doet me terugdenken aan barre tijden van weleer en dit nummer was de trieste soundtrack daarbij.

Het beste van 2000 #4

2009-11-01T12:42:00.000-08:00

Ik heb de titel van deze reeks veranderd. Weinig originele titel nu wellicht, maar het vorige was wel erg cheesy. Verder met mijn favoriete muziek van het jaar 2000:

16. Fireside - Thing on a Spring/Fernandez Must Die/Hals und Beinbruch
Fireside was (is?) een band die als ik me goed herinner zijn wortels had in de Zweedse hardcore-punkscene van de jaren '90, maar in 2000 - geïnspireerd door Kid A, GYBE!, Mogwai, etc. - opeens een vrij experimentele rockplaat maakte. Dit zijn duidelijk mijn favorieten, al mag het titelnummer Elite er ook zijn. Helaas gingen ze daar weer verder met hun rechttoe rechtaan muziek. Het hieropvolgende album was er dan ook niet één om te onthouden, en een onthutsend slecht optreden in de Melkweg al helemaal niet.

17. Super Furry Animals - Sarn Helen/Pan Ddaw'r Wawr
En ook van het album Mwng van de Super Furry Animals is maar weinig te vinden op YouTube. De Super Furries brachten in 2000 een Welsh-talig album uit en dat hadden ze van mij best vaker mogen doen. Het is een tikje ingetogener en melancholischer dan hun Engelstalige werk, voor mijn gevoel. Pan Ddaw'r Wawr en met name het oosterse Sarn Helen vind ik prachtig.

18. Swayzak - State of Grace
Ontdekt in 2004 op een avond dat vriend L. dit diep in de nacht door de (vrijwel lege) grote zaal van C. knalde. Sindsdien heb ik altijd een zwak gehouden voor Swayzak, al gaf hun laatste plaat daar niet echt aanleiding toe. State of Grace is één van de wonderschoonste housenummers en niet in het minst door de vocalen van Kirsty Hawkshaw. De James Holden-remix van haar versie van It's A Fine Day mag er ook zijn trouwens (om te janken zo mooi).

19. PJ Harvey - Big Exit
Dit nummer kan dan weer meedingen naar de titel van beste albumopener van de 00s. De pure, onversneden emotie in de teksten van PJ Harvey ben ik door de jaren heen steeds meer gaan waarderen. Wellicht is het omdat ik nu ongeveer even oud ben als PJ ten tijde van haar doorbraak in 1995, dat ik het daardoor wat meer snap. In 1995 luisterde ik ook al naar PJ, maar was ik hoogstens net uitgepuberd en waarschijnlijk vooral onder de indruk van het catchy deuntje van Down by the Water. Haar stem snijdt nu echt dwars door mijn ziel, wat een fantastisch mens is het toch. Ik zou haar graag nog eens live zien, want dat is er afgezien van 10 minuten Pukkelpop nooit van gekomen.

20. Laurent Garnier - The Sound of the Big Babou
Pas in de tweede helft van de jaren '00 ben ik wat meer naar dance gaan luisteren, dus veel eerder verschenen classics heb ik pas later opgepikt. Dit is er eentje van. Natuurlijk vast wel eens voorbij horen komen op MTV en Kink FM (waar ik in 2000 nog veel naar luisterde), maar voor mijn gevoel kan ik het nu pas echt op waarde schatten. Fijne technoplaat met een zeer eigen geluid.

De strijd om een toplijst over het afgelopen decennium... #3

2009-10-28T12:48:00.000-07:00

Deel 3 in de zoektocht naar de beste liedjes van het afgelopen decennium; we belanden zachtjes aan bij de betere albums van het jaar 2000:

11. Badly Drawn Boy - Stone on the Water/Once Around the Block, Disillusion
Badly Drawn Boy is denk ik het prototype van een door het journaille omhoog geschreven wonderkind dat de verwachtingen nooit helemaal heeft waar kunnen maken. Het debuut won volgens mij zelfs de Mercury Price, maar is in mijn optiek helemaal niet zo bijzonder. Desondanks staan er wel een paar juweeltjes op, en die zijn ook meteen wel héél erg de moeite waard. Ik noem het Nick Drake-achtige Stone on the Water, het tegendraadse Once Around the Block (met misschien wel een van de beste intro's van de laatste 10 jaar) en Disillusion, een soort Amerikaanse gitaarpop op zijn Brits. Een nummer dat het had verdiend een klassieker te zijn.

12. Radiohead - Everything in Its Right Place/How to Disappear Completely
Van het alombejubelde album Kid A, uiteraard. Als groot Radiohead-fan (vanaf The Bends, want Creep vond ik depressief gezeur destijds) met een klein beetje electronica (de bekende namen van WARP, The Notwist, ed.) in mijn muzikale bagage ging dit album er bij mij als koek in. Allereerst was er de premiere-uitzending op Kink FM, weken voor de release. Het album werd niet in de eigenlijke volgorde uitgezonden, maar desondanks heb ik veel geluisterd naar mijn zelfopgenomen Kid A-tape (inclusief zelfgefabriekt artwork) en de eigenlijke CD die ik natuurlijk op de dag des uitkomen meteen kocht. De status die Kid A nu heeft vind ik wel wat overdreven: het is prachtig dat een band na een enorm succes als OK Computer de muzikale uitdaging blijft zoeken, maar wie met zijn neus al een beetje in de 'underground' zat luisterde allang naar Autechre, Boards of Canada en The Notwist en was nauwelijks verrast. Na al die jaren zijn bovenstaande nummers het ultieme residu van Kid A voor mij. Het openingsnummer wordt eigenlijk niet meer overtroffen en How to is een archetypische Radiohead-song die ze wellicht niet meer hebben overtroffen.

13. 16 Horsepower - Cinder Alley
Dit nummer stond ooit op een mixtape van iemand (cassettebandjes waren nog relatief gangbaar in die tijd) en was mijn eigenlijke kennismaking met 16 Horsepower. Ik weet nog goed dat ik het bandje op een koude winteravond beluisterde in de bus, op de terugweg van mijn opa. Het was pikkedonker en ik had net een spontane bloedneus gehad. Echt lekker voelde ik me niet, maar wellicht kwam de muziek daardoor beter aan dan ooit.

14. Belle and Sebastian featuring The Maisonettes - Legal Man
De hoogtijdagen van dit wonderlijke gezelschap uit Glasgow lagen wat mij betreft alweer achter hen, maar in 2000 komt nog een van hun leukste liedjes uit: Legal Man. Dit heeft mijn liedje voor 60's pop in de loop der jaren flink aangewakkerd, waarvoor dank. Prachtig, prachtig, prachtig.

15. Broadcast - Unchanging Window / Chord Simple
Broadcast is voor mij één van de ontdekkingen van het afgelopen decennium. Ik zag ze in 2000 (of was het een jaar later?) in de grote zaal van Paradiso, als een van de laatste acts van de nacht. Was een prachtig optreden, maar ben me pas in hun muziek gaan verdiepen nadat ik Morvern Callar zag op het filmfestival in Rotterdam. Die film spookte nog maandenlang door mijn hoofd en via de soundtrack (o.a. ook met Boards of Canada, Can, Aphex Twin, etc.) die in de film een essentiële rol speelt, kwam ik Broadcast op het spoor. Dit nummer komt van een van hun eerste EP's.

De strijd om een toplijst over het afgelopen decennium... #2

2009-10-24T13:08:00.000-07:00

Verder waar ik gebleven was, bij de albums die ik zo ongeveer een 3,5* geef bij MusicMeter:

6. Black Box Recorder - The Facts of Life
Black Box Recorder was een project van Luke Haines, een Britse songschrijver met scherpe pen en waarschijnlijk meer bekend van de band Auteurs. Het album The Facts of Life was niet zo opmerkelijk als het debuut, maar op de een of andere manier staan de meeste liedjes in mijn geheugen gegrift. Ik houd wel van het contrast tussen de zoete muziek en de bij tijd en wijlen akelige teksten. Van zangeres Sarah Nixey had ik ook wel meer willen horen, eigenlijk, maar ze lijkt een beetje in de vergetelheid te zijn geraakt.

7. Covenant - Dead Stars (Version)
Ergens in de jaren '00 had ik een kortstondige flirt met gothic/ebm-muziek, enigszins dankzij wat mensen van mijn studentenclub. In die tijd (grofweg 2003?) moet ik ook dit nummer ontdekt hebben. Ik heb verder niet zoveel meer met het genre, maar dit soort (bijna eurohouse-achtige) muziek gaat er nog altijd in als koek. Het was ook wel leuk om dit een paar maanden geleden op een bruiloft van een aantal van die mensen te draaien. For old times' sake.

8. The Avalanches - Stay Another Season
Helemaal fan van het uit plusmins 3500 samples bevattende album van The Avalanches ben ik nooit geweest, maar dit nummer deed het voor mij altijd wel. Na de opener "Since I Left You", wat nog een redelijk conventioneel popnummer is, worden de registers even wat verder opengetrokken en horen we o.a. die lekker fout-hedonistische beat van Madonna's Holiday. Gaandeweg lijkt het nummer een beetje te ontsporen, maar de energie blijft wat mij betreft wel behouden.

9. Placebo - Taste in Men
Placebo is nu typisch zo'n band waarin ik mijn interesse in de jaren '00 verloren heb. Dit nummer is afkomstig van het laatste album dat ik van ze gekocht heb en moet het vooral hebben van de harde stukken en het geweldige intro, gejat van Pink Floyd's Let There Be More Light. Alhoewel Placebo altijd een redelijk niveau heeft weten te behouden, vind ik dit eigenlijk de laatste echt goede single. Terwijl dit toch eigenlijk ook bij lange na niet het het niveau van singles als Pure Morning en You Don't Care About Us heeft.

10. Thievery Corporation - Indra
Het intro doet wat denken aan The Beatles' Within You Without You (dacht ik), maar verder is dit toch meer lounge. Ik ken Thievery Corporation eigenlijk vooral van een prachtig concert in de Melkweg (volgens mij de enige keer dat ik iemand live sitar heb zien spelen) dat ik eens van ze zag; hun albums heb ik nooit zoveel beluisterd. Misschien toch alsnog eens doen.

(wordt vervolgd)

De strijd om een toplijst over het afgelopen decennium...

2009-10-23T11:38:00.000-07:00

Het leek me wel een aardig idee om eens een top 100 (200, 500?) van mijn favoriete nummers van het bijna afgelopen decennium te maken, maar hoe pak je dat aan? Ik wil wel duurzaam en grondig te werk gaan, dus ik heb besloten de tijd te nemen en de jaren 2000 t/m 2009 beetje bij beetje na te lopen. Een handig middel daarbij zijn mijn stemlijsten op MusicMeter, waar zo'n beetje alle muziek staat die ik in mijn bezit (analoog en digitaal) heb. Verder kijk ik naar de eindlijsten van de top 40 (je weet maar nooit...), 3voor12 en Kink FM voor het geval daar favoriete nummers in staan die ik anders over het hoofd zou zien.

Een paar regels:
-Ik moet de nummers wel uit mijn hoofd kennen (anders ken ik ze blijkbaar niet goed genoeg of hebben ze niet genoeg indruk gemaakt);
-Ik loop de jaren chronologisch door (wellicht ben ik dan ergens eind december in 2009 aanbeland, sprak hij optimistisch).
-Aan het eind van elk jaar maak ik een toplijst op.

We beginnen met de albums die ik op MusicMeter 3,5* of lager geef:

1. Ian Brown - Golden Gaze
Een heel album van de voormalige frontman van de Stone Roses heeft me nooit zo kunnen boeien, maar er is een handjevol singles dat voor mij nauwelijks stuk kan. Golden Gaze is er daar één van.

2. Chicks on Speed - Kaltes, Klares Wasser
Mijn kennismaking met Chicks on Speed was - denk ik - een optreden op het Noorse Oya-festival in 2002. Mijn vriendin van toen vond het vreselijk, maar ik kon de uitzinnige electro-pop waarderen. Met het album dat het jaar daarop verscheen beleefden ze een bescheiden doorbraak, maar deze single van het debuutalbum heeft voor mij toch de langste houdbaarheidsdatum. Overigens is het een cover van de Westduitse all-female punkband Malaria! (bandnaam is inclusief uitroepenteken), zoals bijna alle goede CoS-singles covers zijn. Hier het origineel.

3. Echoboy - Turning On
Echoboy is een Britse electronica-muzikant die ik ontdekte op het London Calling-festival, in de tijd dat dat festival maar weinig reguliere 'Britpop'-bandjes programmeerde, als het ueberhaupt al doorging. Echoboy's muziek was voor mij destijds vrij uniek (alhoewel, Death in Vegas...), maar nu zijn er wel meer artiesten die een soortgelijke mengeling van krautrock, post-punk en electronica maken. Dit nummer staat helaas niet op YouTube, maar neem van mij aan dat het een vrij overdonderend stukje muziek is.

4. Smashing Pumpkins - Wound/I of the Mourning/Stand Inside Your Love
Lastig kiezen hier, dus dat doe ik dan ook niet met drie nummers... Smashing Pumpkins is een verhaal apart. Ten tijde van dit album was ik nog een grote fan, maar tegenwoordig luister ik er niet heel vaak meer naar - al was het maar omdat ik mijn CD van Machina I al jaren kwijt ben. Maar in 2000 was ik nog redelijk verknocht aan deze nummers en alhoewel ik het album in geen jaren meer heb gedraaid, staan ze in mijn geheugen gegrift. Die Corgan kon wel een meeslepend nummer schrijven...
Trouwens het eerste album met meer dan 1 track: ik ben niet zo'n voorstander van de 1 track-per-artiest-beperking die sommige lijstjesmakers zichzelf opleggen.

5. Elliott Smith - Son of Sam/Happiness + The Gondola Man
Hoe beter de albums worden, hoe meer nummers ik kan aandragen. Dat wordt nog een top 100 over 2000 straks... Aan Elliott Smith kleven voor mij ook een paar mooie herinneringen; al was het maar dat ik hem nog een paar keer live heb gezien, in goed gezelschap. De eerste keer akoestisch, in de Melkweg; de tweede keer met band, op Werchter. Waar het concert in de Melkweg ronduit prachtig was, schrokken we wel een beetje van zijn voorkomen op Werchter. Hij zag er slecht en onverzorgd uit. Weer een paar jaar pleegde hij zelfmoord. Van het album Figure 8 vind ik dit de mooiste nummers; Son of Sam (over een seriemoordenaar) is behoorlijk stevig voor Elliott's doen en Happiness is gewoon schandalig mooi (inclusief het instrumentale coda dat alleen op het album staat). Om een traantje bij weg te pinken.

(wordt vervolgd)

24th August 1977, Elvis Presley (42) has just passed away

2008-11-28T16:13:00.000-08:00

Published in Oor 1977 (17).

jaarlijstjes 2008 #1

2008-11-28T15:07:00.000-08:00

Ook dit jaar heb ik traditiegetrouw weer een stem uitgebracht op de Song van het Jaar verkiezing van de VPRO. Natuurlijk is het niet de ultieme lijst, want daarvoor ontbreekt er teveel, maar toch, dit heb ik er van gemaakt:

Je hebt gestemd op de Song van het Jaar 2008 en dit is jouw persoonlijke top 5:

Fleet Foxes - White Winter Hymnal
Friendly Fires - Paris
Kid Cudi - Day 'N Night (Crookers remix)
Ladyhawke - Paris Is Burning
Ting Tings - That's Not My Name

Ik ben niet de enige die er geen volgorde in aan heeft gebracht. Ben allang blij dat ik 5 liedjes wist te destilleren uit die steeds langer wordende lijst... Vind het trouwens lastig te voorspellen wie de nummer 1 wordt dit jaar. Ik vrees voor dat kerstnummer van Coldplay of de Last Shadow Puppets.

Dit is mijn eigen top 25 van dit jaar. Ongetwijfeld dingen over het hoofd gezien, maar goed. Heb het bij één nummer per artiest gehouden.

1. The Field - Day

(hier gedraaid door James Holden)

2. De Jeugd van Tegenwoordig - Centje Centje (Damsko Centje Express)
3. M83 - Skin of the Night
4. Mathew Jonson - Symphony For The Apocalypse
5. Ricardo Tobar - Psprf Frame
6. Ellen Allien - Zauber
7. Hercules & Love Affair - You Belong (Riton Remix)
8. Miss Kittin - Kittin is High
9. Friendly Fires - Paris (Aeroplane Remix)
10. Black Devil Disco Club - With Honey Cream
11. Lykke Li – Little Bit (Loving Hand Remix)
12. Clark - New Year Storm
13. Fleet Foxes - Tiger Mountain Peasant Song
14. Little Boots - Stuck on Repeat
15. The Ting Tings - Great DJ (Calvin Harris Remix)
16. Eine Kleine Nacht Musik – Ertrinken
17. dEUS - The Architect
18. Heartthrob - Signs
19. Vampire Weekend - Cape Cod Kwassa Kwassa
20. Kid Cudi - Day 'N Night (Crookers remix)
21. The Verve - Love is Noise
22. Blood Red Shoes - I Wish I Was Something Better
23. Sons and Daughters - Gilt Complex
24. The National Bank - Family
25. Kelley Polar - Chrysanthemum

1981, Paul Evers writes about Ian Curtis' suicide and its aftermath (republished in December 2006)

2008-11-20T16:53:00.000-08:00

14th July 1976, Peter van Bruggen reviews "The Ramones" by The Ramones

2008-11-20T14:23:00.000-08:00

Published in Oor 1976 (14).

Scans from Oor magazine 1976 - 2006

2008-11-20T13:58:00.000-08:00

Being inspired by this weblog that features scans from the N.M.E. and Melody Maker circa 1987-1996 I decided to do something similar. Even though I'm not an experienced scanner and unexperienced with Photoshop, I thought I'd be nice to share some interesting articles, reviews and stuff that was published in Oor magazine. This way I finally get to work through the dusty pile of magazines I once got from a colleague (being a fresh 30-year old I only started to read Oor around 1993).

At first I'll probably do a lot of Joy Division stuff, because someone asked me to, but feel free to ask around if you're looking for any artist in particular.

By the way, I decided English to be the main language of this blog, but the articles are in Dutch...

Stardiver vs. New Order

2008-04-08T16:26:00.001-07:00

Nu de lente steeds meer zijn ware gezicht laat zien, de zon menig winterdepressie uit de weg ruimt en voor nieuw elan zorgt, is het ook weer aantrekkelijk met vrolijke muziek door de stad te fietsen. Bij onderstaand nummer is het heerlijk wegdromen op de fiets (niet te erg natuurlijk, je wilt niet onder een auto komen of anderszins ondersteboven gereden worden). Op een gegeven moment begon ik zelfs de tekst van een oud New Order-nummer (ok, niet zo heel erg vrolijk. Bernard Sumner is hier uiterst onzeker, Ian Curtis is nog niet zo lang dood) mee te zingen.

"Oh, it's a strange day
In such a lonely way
I saw some children dance
I watched my life in a trance
And the people around me
Seemed so glad to be here
Will my time pass so slowly
On the day that I fear?

And the noise that surrounds me
Pulls so loud in my head
From the promise that healed us
To the lies that I said
Oh, it's a strange day
In such a lonely way
Some people look down on me,
I know they like what they see

Strange day,
Such a strange day
Such a strange day"

Ik heb geprobeerd de beide nummers te matchen, maar daarvoor lagen de tempo's net te ver uit elkaar. Wellicht dat Bernard zelf even kan bellen met Stardiver? New Order is toch uit elkaar...

Stardiver - Another Moment Of Silence (Kompakt Extra, 2007)

New Order - Truth (Live@Ukrainian National Home, New York, 18-11-1981)

Commencing Countdown, Engines On (ofwel, mijn top 30 over 2007)

2007-12-20T05:10:00.000-08:00

Ik heb het ook maar in mijn hoofd gehaald een jaarlijst te fabriceren. Het is een top 30 geworden en ik tel af. Als het een beetje mee zit staat de nummer 1 in dit kalenderjaar nog op dit log. ;)

30. Blonde Redhead - 23

2007 was het jaar waarin Tony Wilson voor mij onverwacht vroeg overleed, het jaar waarin Roger Federer alweer Roland Garros niet wist te winnen en het jaar waarin ik erachter kwam dat Blonde Redhead helemaal niets met Sonic Youth heeft te maken. Jarenlang dacht ik - in al mijn onwetendheid - dat dit een zijprojectje was van meneer Moore, mevrouw Gordon of wellicht meneer O'Rourke. Maar het blijkt er niets mee te maken te hebben. 23 is een etherische plaat die me doet denken aan de shoegaze-perikelen van jaren '90 bands als Lush anno Spooky: al even etherisch en emotioneel. Daarom geen plaat om vaak te draaien. Wel één om te koesteren.

29. Dominik Eulberg - Bionik

Deze plaat was een van de toetjes van het jaar. Ik was eigenlijk nog druk bezig met de biologielessen die Eulberg gaf op zijn eerder dit jaar verschenen plaat Heimische Gefilde en had er geen idee van dat ie dit jaar met nog een plaat op de proppen zou komen. Deze vind ik net wat beter: de nummers zijn af en toe net iets te leeg wellicht, maar over het algemeen is de sfeer wel ontzettend fijn en aangenaam. En nummers als Lotuseffect zorgen voor een voorzichtige vorm van melancholie.

28. Tolga Fidan - Venice/Tanbulistan
Dit minimaltweeluik klinkt zo mogelijk nog organischer dan de op de natuur geïnspireerde albums van meneer Eulberg. Dit is nog maar de tweede release van deze (Turkse) Parijzenaar en dat belooft veel goeds voor de toekomst als je kijkt naar hoe mooi gedetailleerd deze twee ambienttechno platen zijn geproduceerd. Duidelijk een producer met een visie, een man om in de gaten te houden.

27. Caribou - Andorra
Ik had dit album eigenlijk al weer terzijde geschoven, totdat ik Niobe in een lijstje van James Holden zag verschijnen. "Toch nog maar 's proberen dat album", dacht ik. "Want als James Holden het draait, moet er toch iets goeds aan zijn". Nu is Niobe inderdaad een heerlijk electronisch avontuur, maar verder weet ik het nog niet zo met deze zielsverwant van Four Tet. Het is ontegenzeggelijk knap dat hij electronica en Elephant 6-achtige psychedelica samen weet te brengen, maar af en toe is deze plaat me toch iets te maximaal, iets te druk.

26. Low - Drums and Guns
Of deze plaat vol studiofratsen een definitieve stijlbreuk is van het kenmerkende Low-geluid moet de tijd uitwijzen, maar feit is dat Alan Sparhawk en zijn club nog steeds prachtige nummers schrijven. Al met al zeker niet de beste Low-plaat, maar een nummer als Belarus kun je toch moeilijk uit je jaarlijst weren.

Fairmont - Coloured in Memory (BC20)

2007-10-18T12:52:00.000-07:00

Na een relatief rustige periode komt er opeens weer een hoop uit op Border Community, het label van James Holden. Nathan Fake's You Are Here en Ricardo Tobar's El Sunset waren leuke zoethoudertjes, maar het nieuwe album van Fairmont is toch wel het betere werk.

Fairmont is toch wel een van de vaandeldragers van het Border Community label. Dat komt natuurlijk met name door Gazebo/Gazelle, een van de eerste hits en nu ik er zo over nadenk wellicht zelfs mijn eerste bewuste kennismaking met het label. Waar staat trouwens de molen op de hoes? Ik kan hem niet vinden. Ontzettend lelijke hoes overigens, maar dat terzijde.

Mijn impressies bij de eerste luisterbeurt:

1. Fade and Saturate
0:35 Lekker zompige baslijn. Doet een beetje denken aan Corduroy van meneer Holden.
3:00 De synths dansen hier als harlekijntjes door de rest van de muziek heen. Erg goed gedaan. Ik kan me hier wel wat fijne visuals bij voorstellen.
4:00 De vocalen doen een beetje duister aan. Volgens mij is het beste moment om Fairmont te draaien ook ergens rondom zonsopgang. Perfect om na weinig of geen slaap de volgende dag mee in te luiden. Zal ook wel komen doordat hij ooit een nummer opnam met de titel ‘I Want to See the Sun Come Up’.

2. Darling Waltz
0:01 Het tempo gaat een tikje omhoog. Niet langer de laidback sound, maar ietsjes steviger.
0:21 Nog wel altijd die mooie klanken. Het klinkt zo logisch allemaal, maar ik ken maar weinig andere producers die zo diep en zo helder klinken. Fairmont heeft echt een volstrekt eigen klanken-idioom, zo lijkt het. Gazebo is natuurlijk het allerbeste voorbeeld hiervan.
1:50 Waanzinnige mooie emo-break. ;)

3. Promegranate
0:01 Weer wat rustiger vaarwater. We horen vogeltjes en sirenes op de achtergrond. Zou dat het ochtendgloren zijn?
1:23 Kabbelend melodietje. Kort, maar mooi tussendoortje.

4. Mobula
2:28 Na een mooi begin weer zo’n zalig diepe groove.
5:01 Het gaspedaal in. Wat een volle track zeg. Het hoogtepunt tot nu toe. Woorden schieten te kort.

5. All Good Things
0:10 Een rustpunt. Even Mobula verwerken...
1:08 Mooie baslijn, tikje Boards of Canada (anno Hi Scores) EP. Dus een beetje hiphop-achtig zelfs.

6. 1995
0:40 Nog verder gas terug. Deze kant van Fairmont ken ik nog niet zo.
1:17 Aparte stemsamples hier. Ook wel een beetje BoC, maar vooralsnog minder goed.

7. I Need Medicine
0:01 Het roer gaat weer in. Gemuteerde stemmen en een mooie ambientwave hier. De stemmen trekken meer en meer naar de baslijn toe.
1:20 Shiiiiit. Vanuit het bijna niets opeens een machtige melodie die bijna overloopt van de melancholie. En de indruk wordt gewekt dat het hier bij lange na niet zal blijven. Trekt u die registers maar open, meneer Fairley! Mooie vocalen ook, al zijn ze een tikje vervormd waardoor ze net wel of net niet te verstaan zijn. En dan de opbouw naar een nieuwe climax…
3:28 Daar komt ie. Oh nee, toch niet.
4:29 En dan weer die melodie… 3 minuten geleden voor het eerst gehoord, maar het klinkt nu al klassiek. Ja, dit is Fairmont op zijn best…

8. Bikini Atoll
0:40 Beetje vreemd hoe de baslijn in- en uit elkaar lijkt te vouwen. Sowieso klinkt alles een beetje vals in dit nummer, maar dat zal vast de bedoeling zijn.
1:36 Vocalen. Stiekem best tenenkrommend. Dit klinkt echt als een tussendoortrack.
2:08 Een break. En ik begin spontaan “Just Like Honey, Just Like Hoooney” te zingen. Helaas weer die vocalen. Ik geloof niet Fairley fan is van The Jesus & Mary Chain…
3:22 Intrigerende track toch. De sfeer is wel wat omgeslagen opeens. Dit heeft ie vast grappig bedoeld.

9. Calm Before the Storm
0:01 En dan zitten we op zee. Het klinkt alsof de golven tegen het dek kletsen en de kapitein een afscheidsbrief schrijft. Wat een droevenis.
2:01 Die zanglijn heeft wel wat van The 15th van Wire, gecoverd ook door Fischerspooner.

10. Flight of the Albatross
0:01 Deze kende ik al van de EP. De storm is voorbij, de zee weer glad alsof er nooit iets gebeurt is. Maar uit de tikjes en kraakjes (tikje Holdiaans of moet ik zeg des Aphex Twins) klinkt het onheil wel door. Fijn ook zo’n bas die je niet hoort, maar wel opmerkt.
1:58 De kapitein – ongetwijfeld met z’n hoofd tegen de mast gezwiept door een golf – komt weer bij zinnen. De muziek zwelt aan. Nu ik er zo overnadenk is het eigenlijk wel logisch dat er geen molen op de hoes staat. Die heb je natuurlijk niet op zee.

11. Sedative for the Sentimental
2:13 Het album lijkt met het vervliegen van de Albatross rustig af te sluiten. De oprispingen van de zee liggen achter ons.
3:07 Mooi outro. Is dat de reddingshelikopter die daar landt?

12. Coloured in Money
1:47 Een nummer met enkel gitaar en weemoedige zang, dat klinkt alsof het van vinyl wordt gedraaid. Zo’n lange fade-out heb ik niet gehoord sinds Clipper op Autechre’s Tri Repetae.

En tot slot, ter download: mijn favoriete remix van 'Flight of the Albatross':
Flight Of The Albatross (Reef Carribeans For The Love Of An Albatross Remix)

Je fait comme si, tu fait comme ça

2007-10-14T13:04:00.000-07:00

Zojuist op het spoor gekomen: het nieuwe project van De Jeugd van Tegenwoordig's P. Fabergé. LeLe is een samenwerkingsverband met ontwerpen Parra en ene Rimer London. De eerste EP valt in zijn geheel te luisteren op Myspace en met name La Bouche is echt een ontzettend heerlijk uitgelaten Franse filterhouseplaat. Wat mij betreft wordt dit net zo'n grote hit als Watskeburt. Het nummer is in ieder geval net zo goed fout.

Speicher 55 (Komex55)

2007-10-10T09:33:00.000-07:00

De Speicher-serie is een reeks 12"-s die uitkomt op Kompakt Extra, een sublabel van Kompakt. Niet dat ik deze reeks nu zo op de voet volg (alhoewel ik Kompakt an sich wel redelijk in de gaten heb, zeker wat de studio-albums betreft), maar nummer 55 is toch wel erg mooi.

Op de A-kant staat misschien wel de mooiste track die Gui Boratto tot nu toe uitbracht: Matryoshka. Arquipelago en sommige nummers van het album Chromophobia vond ik al erg mooi, maar het lijkt erop alsof Boratto's stijl nu nog wat verder uitgekristalliseerd is. Matryoshka heeft een warme melodie, een jachtig pulserend (en in zijn speelsheid zelfs wat Board of Canada-achtig) loopje en een prachtige opbouw (inclusief de geijkte tussentijdse climax met veel percussie). Al met al een mooi avontuur, al kan ik de warme klanken nog niet helemaal rijmen met de betekenis van de titel.

Another Day Acid van SCSI-9 weet me nog meer te betoveren. Minder gespeel met melodieën, maar wel een waanzinnige mooie groove die aan- en afzwelt, met daaronder een fijne diepe bas. Percussie (triangel in de echo?) en melodie zijn een stuk minder prominent aanwezig, maar minstens zo effectief.

21st Century Schizoid Women

2007-06-17T08:54:00.000-07:00

Control (Anton Corbijn, 2007)

2007-05-28T04:27:00.000-07:00

4 oktober gaat Control, een film over het leven van Joy Division-voorman Ian Curtis, in première. Hier een interview met regisseur Anton Corbijn en wat scenes uit de film. Opvallend dat er twee keer David Bowie in zit!

Sound and Vision, 2007.2

2007-05-23T11:40:00.000-07:00

*Harmonia - Muzik von Harmonia/De Luxe
Ik zie mezelf niet als een krautrockliefhebber, maar de albums van Harmonia (bestaande uit leden van Cluster en Neu!) bevallen me toch wel heel erg goed. Ontzettend diepe klanken, ergens tussen het klinische geluid van Kraftwerk en de manische waanzin van Neu! in. Een soort Godspeed You Black Emperor avant la lettre.
*Nine Inch Nails - Year Zero
Na het tegenvallende vorige album had ik Trent Reznor's project eigenlijk al afgeschreven, maar met Year Zero heeft ie toch weer een fijne plaat gemaakt. Waar Trent op With Teeth depressief probeerde te klinken, terwijl hij dat helemaal niet was en daardoor voor mij door de mand viel, gooit hij het hier over een andere boeg. Een wat meer rechttoe-rechtaan rockplaat met her en der opvallende stijlcitaten (het lijkt zelfs even of ik naar een Autechre-plaat zit te luisteren).
*Pale Fountains - Longshot for Your LoveFantastisch debuutalbum uit 1982 van stelletje Liverpudlians. De latere platen klinken wat gewoner, maar deze plaat is een fantastische symbiose van jaren '60 pop en soul (er staat zelfs een Dionne Warwick-cover op). Luister maar 's naar het goddelijke stemgeluid en die achteloos ontwapende trompet in Thank You (via YouTube).
*Stephan Bodzin - Liebe Ist ...
Dit is voer voor de Border Community-adepten, waar ik mezelf ook onder schaar. James Holden's remix van The Sky Was Pink wordt hier een paar keer nagedaan en ik kan niet zeggen dat ik het erg vind. Desalniettemin heeft Bodzin wel een eigen broeierig en claustrofobisch geluid.
*The Field - From Here We Go Sublime Over deze plaat schreef subjectivist Omar al een stuk waar ik niet veel aan toe te voegen. Ik vraag me alleen al tijden af wie daar nu wordt gesampled, zo halverwege Everyday. Is het soms Fleetwood Mac? Help!
*Tropicália

"Tropicalismo, also known as Tropicália, is a Brazilian art movement that arose in the late 1960s and encompassed theatre, poetry and music, among other forms. Tropicalia was influenced by poesia concreta, a genre of Brazilian avant garde poetry embodied in the works of Augusto de Campos, Haroldo de Campos and Décio Pignatari, among a few others."
(bron: wikipedia)
Moet hier nog veel meer naar luisteren, maar met name de nummers van Tom Zé en Os Mutantes (een soort Braziliaanse Velvet Underground) bevallen me erg goed. En Portugees is natuurlijk sowieso een prachtige taal.

Ook nog:

Quazar
Reload/Global Communication
Rodan - Rusty

slint, paradiso, 21 mei

2007-05-23T03:04:00.000-07:00

(foto van Olsoboditelj)

Het moet zo rond '99/'00 zijn geweest dat ik Slint's Spiderland - de 'eerste' postrockplaat - ontdekte, ongeveer tegelijk met GYBE!, Mogwai en andere navolger. Slint was toen al lang en breed uit elkaar en de leden waren uitgewaaierd over bands als Papa M, Aerial en Tortoise. Anno 2007 vindt er een heuse reünie plaats die naast een tour wellicht zelfs nieuw studiomateriaal oplevert.

Het optreden in Paradiso was het eerst van de ingetogen tour (ik geloof een concert of 12). Na het vermakelijke voorprogramma Die! Die! Die! (hysterisch, melodieus en inventief punkbandje uit Nieuw Zeeland) was het al snel de beurt aan Slint, dat eerst integraal Spiderland speelde. Tussen de nummers door namen ze nogal de tijd om hun instrumenten te stemmen, maar het resultaat mocht er zijn. Spiderland werd nauwgezet en erg indrukwekkend ten gehore gebracht. Het viel me op hoe goed de nummers wel niet in elkaar steken, elke riff, elke roffel en elke baslijn is functioneel. Hoogtepunten waren voor mij de versnelling in Nosferatu Man, het akoestisch gespeelde Don, Aman en Good Morning, Captain, alwaar je het hele nummer eigenlijk wacht op de oerschreeuw aan het eind. Na Spiderland werd de Slint-EP nog gespeeld en vervolgens afgesloten met Kings Approach, een nieuw nummer waarvan ik hoop dat het ooit wordt uigebracht. Het was ook mooi om de toewijding van het publiek te zien. Na Godspeed You Black Emperor, Low en Ben Christophers was dit toch wel het stilste concert wat ik ooit bezocht.

5 Years Get Physical

2007-04-26T12:19:00.000-07:00

Vanavond in Paradiso. Niet eens een van mijn favoriete labels, maar toch wel erg veel zin in het optreden van Booka Shade. Verder draaien nog M.A.N.D.Y., DJ T. en Jona.

project: mathew jonson

2007-04-23T04:07:00.000-07:00

Zo af en toe ontdek je een artiest die alle voorgaande ontdekkingen in perspectief zet. Veel techno vind ik erg mooi, maar ik geloof dat ik met Mathew Jonson een nieuwe mijlpaal kan bijschrijven. Ik was al een tijd bekend met zijn naam, maar de laatste tijd kwam ik steeds vaker met hem in aanraking en nu ben ik me dan maar 's op zijn complete oeuvre aan het storten. Jonson's nummers duren standaard zo'n tien minuten en die benut hij dan ook ten volle om de pracht zorgvuldig op te bouwen. Verwacht geen grootse wendingen, maar subtiele uitvouwingen en prachtige melodieën.

Voorlopige hoogtepunten vind ik Decompression, Return Of The Zombie Bikers en met name Behind The Mirror. Dat laatste nummer heeft een soort spookachtige nervositeit die me erg aanspreekt. Een gejaagd melodietje en een door de mangel gehaalde stemsample die me doet denken aan het slotnummer van Villalobos´ Alcachofa. Let vooral ook op de glorieuze baslijn die zijn intrede doet op 2:25.

Als iemand nog aanraders heeft, hoor ik het graag.

Mathew Jonson - Behind The Mirror

björk - volta

2007-04-23T03:30:00.000-07:00

Na het door mij onbegrepen album Medúlla ben ik wel in voor een nieuwe prachtplaat van Björk. Haar eerste vier albums vond ik stuk voor stuk zeer goed. De eerste voortekenen zijn in ieder geval goed. Zie onderstaande optredens van Earth Intruders (eerste single, geproduceerd door Timbaland) en Wanderlust bij Saturday Night Live:

das leben der anderen

2007-04-17T14:45:00.000-07:00

Op papier is het een prachtig verhaal: een Stasi agent luistert een mogelijk staatsgevaarlijke schrijver af en leert zo wat zijn eigen leven ontbeert. Het grauwe, weinig vreugdevolle leven staat in schril contrast met de culturele weelde waarin de schrijver en zijn vriendin, een gevierde actrice, zich wentelen. De agent krijgt zoveel sympathie voor het tweetal dat hij zijn zekere leven in de waagschaal stelt om de schrijver uit de handen van de Stasi te houden.

Het prachtige gegeven ten spijt, werkt het toch niet helemaal voor mij. Wellicht heb ik een gebrekkig inlevingsvermogen, maar het enige karakter dat mij echt wist te boeien was dat van Christa-Maria Sieland (de actrice). Niet dat het erg werd uitgesproken in de film, maar ik had echt het gevoel dat ik de onzekerheid en de pijn van de tweespalt (kiezen voor haarzelf of haar man) waarin zij zich bevindt uit haar ogen af kon lezen. Bij de beide heren had ik dat veel minder. Misschien omdat ze zich meer in nuances uiten, maar afgezien van een paar scenes vond ik met name Sebastian Koch (die de schrijver Dreyman speelt) vrij kil overkomen.

Misschien is het ook gewoon de klassiekerstatus, het nagenoeg perfecte, dat mij ervan weerhoudt vol voor deze film te gaan. Iets mysterieuzer, iets minder mooi, het had best gekund. Het is een knappe film, maar toch wel erg veilig. Een beetje zoals American History X destijds ook de hemel in werd geprezen, maar ondertussen gewoon de standaardfilm bij geschiedenislessen op de middelbare school is geworden. Ik vrees echter dat het vooral aan mij ligt. Ik merk de laatste jaren al dat er weinig films zijn die me echt raken. De laatste voltreffers waren Michael Haneke’s La Pianiste en Lynne Ramsay’s Morvern Callar, films die nog maanden doorspookten in mijn hoofd. De personages waren dermate sterk dat ik aan het einde het gevoel had nog geen afscheid van ze willen nemen, afgerond verhaal of niet.

Gelukkig zijn er nog televisieseries (de afgelopen tijd Six Feet Under en – eindelijk – Twin Peaks ontdekt) die me wel weten te raken, anders zou ik me alleen nog maar op boeken en muziek storten…

spookhuizentechno

2007-04-16T10:31:00.000-07:00

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Misstress Barbara gehoord, maar wat een fantastische release is dit zeg. Ik ben er aan verslaafd zoals ik een tijd geleden ook was aan Outhouse, The Sky Was Pink, Gazebo en Soopertrack. Inderdaad, dit kan zich meten met het beste van Border Community. Wat een ontzettend fijne, mysterieuze track is Barcelona toch.

Sound and Vision, 2007.1

2007-04-08T14:53:00.000-07:00

Een rondje langs wat favoriete weblogs (ook daar was ik al maanden niet aan toegekomen) leerde me dat er nog een paar albums zijn waar ik echt hard achteraan moet. Had er geen benul van dat er nieuwe platen waren van Dominik Eulberg en ook achter de platen van The Field en Kalabrese moet ik schijnbaar nog hard aan.

Ik mis nog een echte uitschieter, maar albumsgewijs zijn dit mijn favorieten tot nu toe:

*Gus Gus - Forever
Al jaren een bekende naam, maar nooit meer dan de singles tot me genomen. De arty soulpop is overboord gegooid en een hitsige houseplaat is wat rest. Hoogtepunt tot nog toe is de omslag in Hold You, ingezet door de acidbubbels die het nummer binnenwaaien.
*Arcade Fire - Neon Bible
Tsja, The Arcade Fire. Geen meesterwerk wat mij betreft, wel weer een aantal kippenvelmomenten. Intervention is mijn hoogtepunt, maar ik moet nog wat verder ronddwalen in de wereld van Win Butler cs.
*Gui Boratto - Chromophobia
Met deze plaat weet ik het niet helemaal. Ik heb hem al tientallen keren gehoord, maar echt beklijven doet het niet vreemdgenoeg.
*Klaxons - Myths of the Near Future
Op de sirene in Atlantis to Interzone na, weet ik niet wat hier zo 'rave' aan is, maar verder wordt de britpopfanaat in mij wel blij van liedjes als Golden Skans. En de cover van Grace' Not Over Yet is ook erg leuk.
*Low - Drums and Guns
Deze nieuwe plaat van Low breekt nog verder met het rustieke Low-geluid dan voorganger The Great Destroyer al deed. Meer ritmisch gedoe met drummachines en sowieso veel meer uptempowerk. Een heerlijke plaat, alleen vooral niet op de koptelefoon luisteren, want echt hopeloos geproduceerd.

Van (iets) langer geleden:
Jarvis Cocker - Jarvis
7E Phalanx - Pulse
Deaf Center - Pale Ravine
Fujiya & Miyagi - Transparent Things
Hood - Cold House
Neu! - Neu!, Neu! 2, Neu! 75
Pale Fountains - Longshot for Your Love

James Holden, Tokyo 21-4-2006

2007-04-08T14:19:00.000-07:00

Je moet even geduld hebben, want het duurt bijna twee minuten voordat een man met Japans accent James Holden aankondigt, maar dan heb je ook wat.

Je hoort achtereenvolgens:
1. Thomas Schumacher - Red Purple
2. Nylon - The Mouse
3. AFX - pwsteal.ldpinch.d

Live gezien, januari t/m maart 2007

2007-04-08T13:01:00.000-07:00

22-01 - Roosbeef, Jarvis Cocker
Pulp was een van mijn jeugdliefdes en het trio 'Intro', His 'n' Hers en Different Class behoort ongetwijfeld toe aan mijn favoriete platen uit de jaren '90, maar het album van Jarvis beviel me pas echt toen ik in de trein zat, onderweg naar dit concert. Da's wel iets wat ik vroeger beter deed dan nu: toeleven naar een concert. Een week lang alleen maar de muziek die je live ging horen draaien. Tegenwoordig lukt dat niet meer, want ik moet steeds meer muziek tegelijk ontdekken. Het optreden van Jarvis was erg leuk. Ik voelde me weer even tien jaar jonger en vond het fijn te merken dat Jarvis nog steeds mooie verbeten liedjes (I Will Kill Again) schrijft. Het blijft ook een held voor altijd, die Jarvis.
(1, 2, 3)
26-01 - Soccer Committee, The Jettison Family
Soccer Committee is het project van stadsgenote Mariska Baars, The Jettison Family dat van Mariska en vriend Aart-Jan Schakenbos (bekend van o.a. Julie Mittens). Soccer Committee maakt hele stille luisterliedjes, op een manier die ik nog niet vaak ben tegengekomen in de muziek. Haast fluisterend en spaarzaam begeleid op gitaar wordt zelfs de stilte en ademhaling ingezet als muziekinstrument. Minder is meer. Het vergde wel wat van mijn aandachtsspanne, maar dat was het zeker waard. Heb ook een van haar ongetitelde CD's gekocht, want naaktere muziek ga ik niet vaak meer tegenkomen.
02-02 - Julie Marghilano, Booka Shade, Trentemoller
Begin februari eens naar een duur (al kan het nog erger als je kijkt naar de acid-revivalparties, ed.) dansfeest gegaan in de Maassilo. Naast genoemde namen ook nog Boy George (draaide platter dan plat, binnen tien minuten weggelopen) en Jungle Brothers (hun What U Waiting 4 klinkt na 17 jaar nog opvallend fris) gezien. Marghilano mocht de zaal warmdraaien. Deze knappe Amerikaans Italiaanse draaide stevige, maar funky en warme techno. Ik herkende verdraaid weinig, maar het beviel me erg goed. Af en toe speelde ze ook een stukje viool over haar tracks heen. Leuk om te zien, al voegde het niet direct veel toe aan de muziek. Booka Shade was later het eerste hoogtepunt, al was het niet direct de fragmentatiebom waar ik op hoopte. Pas naar het einde van hun set, waar o.a. een cover van Laurie Anderson's Oh Superman inzat, ging het dak eraf. Het hoogtepunt was uiteindelijk toch wel Trentemoller. Na zich een uur lang door het standaardwerk (o.a. zijn remixes voor Royksopp, Moby) te hebben heen gedraaid, werd de muziek hoe langer hoe rauwer en het publiek uitzinnig gedraaid. Als ik eraan terugdenk, krijg ik meteen weer een ziedende variant van African People in mijn hoofd. Mooi ook om te zien wel hoe hij reageerde op de organisatie als die vroeg hoe lang hij nog doorging (want hij rekte het einde van het feest nog een half uurtje). "Nog eentje", met een blik van 'ja, hallo, ik kan nu *echt* niet meer stoppen. Scheurende techno, iedereen uitzinnig: zowel artiesten als publiek. Ver voorbij de euforie, wauw!
16-02 - Corrina Repp, The Album Leaf
The Album Leaf mag dan wel het zonnige California komen, ze klinken niet veel minder IJslands dan - pak 'm beet - Sigur Ros. Mooie landschapsmuziek, opgefleurd met fijne electronica. Het optreden was beter dan ik verwacht had. Moet het nieuwe album nog eens luisteren.
25-02 - Junior Boys
Junior Boys is een band die door Nederlanders niet echt gesnapt wordt, volgens mij. Ik heb het idee dat de onderlaag van hun electronica niet echt aankomt bij veel mensen. En dat is nu juist hetgeen de muziek zo spannend maakt, haar meerwaarde geeft ten opzichte van de meeste, meer doorsnee electropopbandjes. De mijmer, zullen we het maar noemen. Dit was een fijn optreden, alhoewel ik me er niet heel goed bij voelde. Was door een griep al een paar dagen aan het bed gekluisterd, en alhoewel daarvan hersteld, niet helemaal beter. Anderhalve dag later bleek een bronchitis-bacterie zich meester van mij te hebben gemaakt. Het optreden van Explosions In The Sky, die na JB in de grote zaal van Paradiso speelde, heb ik dan ook maar aan me voorbij laten gaan.
17-03 - Planningtorock, LCD Soundsystem
LCD Soundsystem gaf op Motel Mozaique 2 jaar geleden een van de beste optredens die ik de laatste jaren zag. Daarom waren de verwachtingen nu ook weer hoooggespannen, maar helaas blijf de enorme adrenalinestoot deze week achterwege. Murphy leek wat stoned en de band overtuigde me niet zo, totdat de oude nummers van stal werden gehaald. Ik weet niet wat het is met de nieuwe plaat. Het klinkt allemaal fantastisch, maar eigenlijk was het speciale er al na de eerste luisterbeurt vanaf. Eigenlijk vind ik alleen de singles die voor het eerste album werden uitgebracht echt goed, de beide albums niet meer dan leuk. Het hardste gesprongen en meegeschreeuwd werd er dus bij Yeah.
22-03 - Ladytron, Nine Inch Nails
Ook eentje in de categorie: niet zo goed als de eerste keer. Ten tijde van The Fragile was ik verslaafd aan Nine Inch Nails en heb ik in een maand of twee het complete oeuvre van Trent bij elkaar verzameld. Het optreden dat ik toen zag was overdonderend en voelde veel te kort. Deze keer was het een acht in plaats van een tien. Wat me wel opviel was dat er maar een nieuw nummer werd gespeeld en dat terwijl er toch een nieuw album op stapel staat. Zouden ze er nu al niet meer tevreden over zijn? Arme Trent.

Terug op de velden

2007-04-08T12:42:00.000-07:00

Na drie maanden radiostilte eindelijk weer 's het gevoel hier wat eieren kwijt te moeten. Genoeg gebeurd, gezien, gehoord in die tijd, maar het weblogritme is er helemaal uit. Ik voel nu wel weer een blog-hausse opkomen, kijken hoe lang ik het momentum deze keer vasthoud.

Sound And Vision

2007-01-12T11:04:00.000-08:00

120 Days - 120 Days
Af en toe zijn er albums die je na tientallen keren draaien nog steeds niet helemaal doorhebt. Dit is er zo een. Is dit soms het geheime zijproject van Bono, waarin hij dan eindelijk zijn liefde voor Kraftwerk, My Bloody Valentine en Joy Division kwijt kan? En wie vertelt me waar Get Away me zo aandoet denken? Ik kan er de vinger niet opleggen. Naast Motorpsycho heb ik weer een nieuwe favoriete band uit Noorwegen. De beste gitaarplaat uit 2006, wat mij betreft.
MP3's: Get Away, Sleepwalking en Come Out (Come Down, Fade Out, Be Gone)
Brian Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy)
Burial - Burial
Een voornemen dat ik mezelf laatst heb genomen is sneller weet te krijgen van nieuwe populaire stromingen. Zo voorkom ik dat onnodig laat de mooiste muziek misloop. Wat ik van deze plaat moet vinden, weet ik nog niet helemaal. De duistere praatnummers vond ik eerder lachwekkend, een beetje op dezelfde manier als ik veel metalbands ook moeilijk serieus kan nemen. En de combinatie van dub (waar ik wel van houd) en step (waar ik weinig mee heb) is hier voor mij een weinig gelukkige. Wel weer heel mooi is U Hurt Me, dat zowaar wat in me losmaakt. Ik moet het nog maar even blijven proberen met Burial, geloof ik.
David Bowie - Low
Mijn David Bowie-zwak dateert van Jump They Say (1992) en werd vergroot door Outside (1995). En toen ik eenmaal goedkoop een tweedehands "Heroes" op plaat kocht (1998) ging het hard. Beetje bij beetje ontdekte ik meer en meer van de enige echte Thin White Duke en inmiddels heb ik bijna alles gehoord wat ik graag wilde horen (die jaren '80 albums komen wel een keer als ik een hele tolerante bui heb). Hunky Dory, Aladdin Sane, Ziggy, Heroes, Low: allemaal zijn ze wel even favoriet geweest. Nu gaat de titel Mijn Favoriete Bowie Album al een tijdje naar Low. De b-kant, vol met ambient, vond ik altijd al ontzettend fascinerend. Met name Subterraneans (die sax en onbegrijpelijke maar mystieke tekst, kippenvel) vind ik erg mooi. Maar ook de a-kant gaat er steeds beter in. In een sneltreinvaart komen de mooiste liedjes, soms schijnbaar amper afgemaakt (wat juist een toevoeging is), voorbij en dan vind ik het bekende Sound And Vision nog de mooiste. Nee, doe mij dan maar het van dronken geluk overlopende zeemanslied Be My Wife.

Explosions In The Sky - All Of A Sudden I Miss Everyone
Junior Boys - So This Is Goodbye
Het is prachtig hoe Junior Boys de melancholie weten te vangen in tien synthpopliedjes. Ik heb niet net een relatie achter de rug (integendeel), maar ik krijg bijna tranen in mijn ogen van liedjes als Count Souvenirs en FM. Zo overtuigend, De teksten snap ik niet altijd, maar dat is niet erg. Beetje bij beetje vallen de kwartjes wel. In eerste instantie viel ik voor het sensuele van deze plaat, nu voor het verdriet en de mijmering. Wauw.

"Empty stalls and shopping malls
That we'll never see again
Hotel lobbies like painful hobbies
That linger on
Time compares us, you feel embarrassed
Like you drive your parent's car
On another road, in another road
Kept in a jar" (uit Count Souvenirs)
Download hier de single In The Morning.
LCD Soundsystem - Sound Of Silver
Bij eerste beluistering van de nieuwe LCD Soundsystem sloeg ik stijl achterover. Get Innocuous was nog niet goed en wel onderweg, maar ik was ervan overtuigd: 2007 wordt het jaar van LCDSS. Ook Someone Great en All My Friends (nog een zijprojectje van Bono?) sloegen in als een bom. Dit kon zich met gemak meten met het beste van LCDSS, namelijk de singles die voorafgingen aan het debuutalbum. De euforie is inmiddels wat weggezakt. Sound Of Silver is een degelijke plaat, maar net als het debuutalbum toch ook geen voltreffer. De geldingsdrang, dat urgente, dat ontbreekt een beetje. Eigenlijk ben ik al bijna uitgeluisterd op de genoemde nummers. Blij ben ik nog wel met Time To Get Away, dat met gemak had kunnen verdrinken in een overdaad aan geluid, maar uiterst subtiel is opgebouwd, waardoor het wel heel erg goed (dat orgeltje, die percussie!) uit de verf komt. Us vs. Them en het dromerige titelnummer klinken wat meer als de remixes die ze als DFA uitbrengen en zijn mijn andere favorieten.
Sonic Youth - Rather Ripped
Daydream Nation was mijn eerste plaat van Sonic Youth. Ik heb er even over gedaan om hem te doorgronden, maar nu reken ik hem tot een van mijn favoriete platen allertijden. Mijn interesse in Sonic Youth's nieuwe platen is niet zo groot, maar toen ik opener Reena hoorde was ik meteen verkocht. Niets geen intro en dan ook nog binnen acht tellen die fijne stem van Kim Gordon zo voor je kiezen. Zo hoor ik het graag.

Trentemøller

2007-01-01T08:49:00.000-08:00

The Last Resort van Trentemøller is zo'n album dat ik nog wel even blijf draaien. Ik was er meteen al weg van, maar inmiddels ken ik de plaat aardig van buiten en ben ik nog meer onder de indruk van het geheel. "Muziek die de weg naar je hart opent", verwoordt Marieke (lees die recensies, je komt een hoop interessants tegen in die lijstjesbonanza!) het treffend.

En nu is er deze opname van een optreden bij een Deens TV-programma. Fantastisch toch?

Het beste van 2006

2006-12-31T04:17:00.000-08:00

Hier ook maar even de jaarlijstjes droppen.

Albums:

01. Kiki - Boogy Bytes Vol. 1
02. The Knife - Silent Shout
03. Ellen Allien & Apparat - Orchestra of Bubbles
04. Trentemøller - The Last Resort
05. Late Night Tales: Air
06. Booka Shade - Movements
07. Infadels - We Are Not the Infadels
08. Sasse - Made with the Upper Stairs of Heaven
09. The Beatles - Love
10. Machinefabriek - Slaap
11. James Holden - At The Controls
12. Four Tet - DJ-Kicks
13. Working For A Nuclear Free City - Working for a Nuclear Free City
14. Tiga - Sexor
15. Holden - The Idiots Are Winning
16. Yeah Yeah Yeahs - Show Your Bones
17. The DFA Remixes Chapter One
18. Uusitalo - Tulenkantaja
19. Lucid Reflections - Surfsteamer
20. White Rose Movement - Kick
21. Broadcast - The Future Crayon
22. Lily Allen - Alright, Still
23. Total 7
24. Secret Machines - Ten Silver Drops
25. MSTRKRFT - The Looks
26. Nathan Fake - Drowning in a Sea of Love
27. The Rapture - Pieces of the People We Love
28. Hot Chip - The Warning
29. Placebo - Meds
30. AFX - Chosen Lords

Concerten:

1. Jamie Lidell, Paard, Den Haag, 16-12
2. The Knife, Paradiso, Amsterdam, 15-10
3. Bell Orchestre, Paradiso, Amsterdam, 13-3
4. The Veils, Kunsthal, Rotterdam, 15-4
5. Akron/Family, Nighttown, Rotterdam, 15-4
6. Spinvis, LVC, Leiden, 12-5
7. Machinefabriek, Worm, Rotterdam, 17-11
8. A Silver Mt. Zion, Paradiso, Amsterdam, 19-5
9. DAAU, Paard, Den Haag, 13-3
10. Boris & Brecht DeBackere, Paradiso, Amsterdam, 25-2

James Holden Essential Mix

2006-12-24T14:09:00.000-08:00

Ik zal nog wel een jaarlijstje posten, maar een van de muzikale hoogtepunten was voor mij toch wel de optredens die Nathan Fake en James Holden deden voor de BBC Essential Mix (dd. 19-03-2006). Het optreden van Nathan Fake zette zijn debuutalbum (dat in eerste instantie toch wat tegenviel) in een ander perspectief. Dezelfde nummers klonken veel organischer, emotioneler, warmer. De muziek kwam voor mij tot leven en sindsdien luister ik met veel meer plezier naar Drowning In A Sea Of Love. Helaas moest ik Nathan Fake afgelopen weekend missen op het State X New Forms-festival, maar gelukkig komt hij eind volgende maand weer naar Nederland (Ekko en Patronaat).

Ik post hier de DJ-set van James Holden, omdat ik daar de laatste tijd het meest naar geluisterd heb. Ik vind het razend knap hoe hij zichzelf heeft ontwikkeld van progressive trance-DJ tot DJ die zichzelf geen beperkingen meer lijkt op te leggen.

James Holden, 19-3-2006 Essential Mix (rechtermuisknop, opslaan als, 56MB)

1. Cluster 'Rote Riki' (Spalax)
2. Depeche Mode 'The Darkest Star (Holden Dub)' (Mute)
Een van de knappe en interessante dingen aan James Holden's recente mixes is dat hij een geheel weet te maken van op het eerste gezicht compleet uiteenlopende muziek. Cluster is een Duitse krautrockband met veel electronische invloeden. Het lijkt wel alsof ze inspiratie hebben geput uit oude science fictionfilms voor het gebliep. Erg apart. Het geblieb met daaronder de beat van The Darkest Star is een fascinerend begin van deze mix.
3. Motor 'Jizm' (Novamute)
4. Apparat 'Montreal' (Shitkatapult)
De intensiteit wordt flink opgeschroefd met een gierend nummer van Motor, de Duitse technosensatie die dit jaar zo'n beetje doorbrak met Klunk, een album waarover ik nog steeds niet helemaal uit ben. Geniale terugblik, met wellicht een knipoog, naar de dansmuziek van begin jaren '90 of mosterd na de maaltijd? Meer overtuigd was ik van de live-EP die Apparat uitbracht. Techno heeft mij zelden zo euforisch in de oren geklonken, wat een contrast ook met de oude Apparat, die sinds de samenwerking met Ellen Allien behoorlijk anders is gaan klinken. Ben benieuwd of ie weer terugkeert naar zijn oude geluid.
5. Kate Wax 'Heroine' (Viking Music)
6. Four Tet 'A Joy' (Domino)
Dit was een van de overgangen die me compleet overdonderde in eerste instantie. A Joy in deze context, beter kan eigenlijk niet. Ik neem zelf ook steevast mijn Four Tet-plaatjes (en vooral een aantal van Everything Ecstatic) mee als ik ergens ga draaien, maar ik kom er nooit aan toe het ergens in te passen.
6. The MFA 'Throw It Back (We Will Destroy You) (Bear Dub)' (Border Community)
7. Alex Smoke 'Slippers & Slappers' (Vakant)
8. Crash Course In Science 'Cardboard Lamb' (Press Records)
Na het drukke A Joy belanden we in een iets rustiger vaarwater, al wordt dat in Holden's wereld tegenwoordig getypeerd met de nodige ruis. Een beetje de ruis die we ook kennen van zijn remix van The Sky Was Pink.
9. Petter 'Some Polyphony' (White Label)
Het kon ook niet anders, een van de weinig releases die dit jaar op Border Community uitkwam, maar wel een voltreffer.
10. 7hurtz 'Stokers Motor' (Output)
Dit was voor mij een van de grote ontdekkingen van deze mix. Een soort nieuwe start na het eerste half uur dat werd afgesloten met Petter. Weer opbouwen van begin af aan. Erg mooie, dromerige muziek. Wat een sprankelijke melodie ook. Alsof iemand in de hemel van ster naar ster springt.
11. Holden 'Corduroy' (Border Community)
Dit was mijn eerste kennismaking met een nummer van James Holden's EP The Idiots Are Winning. Niet mijn favoriet, wel erg goed. Al vraag ik me weleens af waar zijn experimenteerdrift ophoudt. Van Horizons naar A Break In The Clouds naar Corduroy, het is eigenlijk een absurde ontwikkeling.
12. Black Dog 'End of Time' (Warp)
13. Solvent 'Science with Synthesizers' (Ghostly International)
Solvent was voor mij compleet onbekend, maar dit soort Aphex Twin-achtige blijheid gaat er bij mij in als koek: een lief melodietje, schattige bliepjes en de waanzinnige beat die er na een tijdje in komt zijn prachtig.
14. Clark 'Frau Wav (Brief Fling)' (Warp)
15. Black Strobe 'Nazi Trance F*** Off (Holden Remix)' (Crosstown Rebels)
Tenslotte een van zijn beste remixes (na The Sky Was Pink en Breathe On Me, denk ik) om de boel mee af te sluiten. Wat een heerlijke trip, ik kan niet wachten op de volgende...

Xfm’s Album Cover Quiz 2006

2006-12-16T08:19:00.000-08:00

Het is inmiddels alweer een paar jaar vaste prik in de decembermaand: Xfm’s Album Cover Quiz 2006.

Leuk, leuk, leuk!

The Knife

2006-12-13T13:29:00.000-08:00

Een kerstcadeautje van The Knife: Christmas Reindeer (opslaan als, zip uitpakken en luisteren maar).

Nieuwe muziek

2006-12-10T08:11:00.000-08:00

Broadcast - The Future Crayon (Warp, 2006)
Een verjaardagscadeautje en een waar ik erg blij mee ben. Het mogen dan wel de verzamelde b-kantjes zijn, Broadcast klinkt eigenlijk altijd goed. Met name Unchanging Window / Chord Simple is prachtig. Het is wachten op de film bij de muziek.
Fairmont - I Want to See the Sun Come Up (Echocord, 2005)
Dromerige EP'tje van een van mijn favoriete Canadezen, bekend van Border Community-hit Gazebo. Klinkt ook wel een beetje als Autechre anno 1995 op een frisse lenteochtend.
Lindstrøm - It's a Feedelity Affair (Smalltown Supersound, 2006)
Machinefabriek - Slaap (Eigen Beheer, 2006)
Machinefabriek - Allengskens (Eigen Beheer, 2006)
Ik moet nog maar 's flink gaan bestellen bij mijn favoriete Arnhemmer. Wanneer dat gebeurt, zijn deze twee releases zeker van de partij. Allengskens is een geweldige trip van meer dan twintig, opgenomen in de Oude Kerk in Amsterdam. Het heeft ook wel wat pastoraals, vind ik. Erg mooi.
Ride - Nowhere (Creation, 1990)
De Britse gitaarmuziek van eind jaren '80/begin jaren '90 spreekt me erg aan. Enerzijds de Madchester-sound, anderzijds het shoegaze-gebeuren. In het laatste genre is Ride toch wel een van de hoofdrolspelers en nu ben ik er dan eindelijk maar 's aan begonnen. Bloedmooie, emotionele muziek waarvan ik me kan voorstellend dat ik er ooit mijn hart aan verpand.

The Beatles - Love (EMI, 2006)
Net als bij de vorige 'nieuwe' platen van The Beatles (One, Let It Be Naked) was ik nogal sceptisch over dit plaatje. "Even cashen met kerstmis", dacht ik. Maar fout gedacht: dit is een heerlijke plaat! Samengesteld door Beatles-producer George Martin en zijn zoon Giles wordt hier flink geexperimenteerd met de mastertapes van de Fab Four. Niet altijd even geslaagd, maar uiteindelijk wel een fijne toevoeging aan de reguliere studio-albums.
Trentemøller - The Last Resort (Pokerflat, 2006)
Nog steeds redelijk weg van deze plaat, al mist ie net wat extra briljante grooves om tot de echte toppers van 2006 te behoren.
Working For A Nuclear Free City - Working for a Nuclear Free City (Melodic, 2006)
Klinkt als radioactieve Madchesterpop. Dansbaar, maar wel met haken en ogen. Zoiets als dit moet wel uit een Britse industriestad komen.

The kids are coming up from behind

2006-12-05T08:45:00.000-08:00

Hij komt pas over drie maanden uit, maar is blijkbaar nu al gelekt: het nieuwe album van LCD Soundsystem.

Check hier alvast twee nummers:

(via Original Pirate Materialist)

Mariska Veres 1947-2006

2006-12-03T14:03:00.000-08:00

De zangeres van Shocking Blue is overleden. Maar net iets ouder dan mijn moeder, dat voelt vreemd. Venus is natuurlijk het bekenste liedje, maar minstens net zo leuk is Send Me A Postcard:

Joet Rekt Ex Prement All Rak

2006-12-03T13:22:00.000-08:00

Gisteren was een goede dag:

Voor het eerst in Worm geweest in Rotterdam en genoten van de muziek van Wouter van Veldhoven, Machinefabriek en We vs. Death. Het optreden van In Julia's Mind Scene ging gebukt onder de nodige technische malheur en viel dan ook een beetje in het water.

Met name de elektronische acts waren bijzonder goed. Ik had zowel Wouter als Rutger (Machinefabriek) al eerder live gezien, maar kan pas de laatste tijd weer echt de rust vinden om naar ongehaaste muziek (dus geen elektro, techno, minimal) te luisteren. Op eenzelfde manier viel We vs. Death ook erg goed in de smaak. Ik dacht wel een beetje klaar te zijn met de postrock, maar dit is toch wel weer een erg leuk (en voor mij) nieuw bandje. Dank jullie wel voor al dat moois, Utrecht!

Oh, en ook nog een kaartje gekocht voor de zaterdag van State-X New Forms, over twee weken in Den Haag. Ik hoop daar vooral Nathan Fake en Rhythm & Sound te kunnen bewonderen, maar ik vrees dat ze tegelijk spelen, aangezien ze in beide zalen van Het Paard de afsluitende act van de avond zijn...

Explosions In The Sky

2006-11-26T10:51:00.000-08:00

Ongeveer een jaar geleden zag ik dit Texaans postrockgezelschap in de bovenzaal van Paradiso. Dat was best een goed optreden, maar deed me wel een beetje mijn interesse in Explosions In The Sky verliezen. Het is toch een beetje postrock 'by the numbers', voor mijn gevoel. Volgend jaar verschijnt het vierde album, All Of A Sudden I Miss Everyone. Ik heb het niet zo op titels die complete zinnen beslaan, maar ik ben toch wel benieuwd hoe EitS hier gaat klinken. Hier is alvast een voorproefje te beluisteren.

Petter - Some Polyphony

2006-11-25T08:57:00.000-08:00

Deze gortdroge video gaat gepaard bij een van de laatste releases op Border Community. Het hele nummer duurt trouwens wat langer dan deze video-edit.

Song van het Jaar 2006

2006-11-24T08:17:00.000-08:00

Nog even en de eindlijstjes kunnen worden opgemaakt. Ik denk dat ik er zelf pas eind december aan begin, aangezien ik nog een hoop 2006-releases hoop te ontdekken de komende weken. Maar aangezien de voorkeurslijst van de traditionele VPRO Song van het Jaar-verkiezing lang niet al mijn favorieten herbergt, kan ik die net zo goed meteen al invullen. Het is een beetje als het selecteren van een Nederlands Elftal, maar niet over de grenzen mogen kijken. Dus geen Van Persie, Robben, Van Nistelrooij, Van der Sar...
Daarnaast viel ook het aantal platen uit 2005 op. Vorig jaar miste ik heel erg Hung Up in de lijst, maar die staat er nu wel in. Ik had hem wel op 1 kunnen zetten, maar voor mij is die plaat zo enorm oktober/november 2005 dat ik dat niet vond kunnen.
De winnaar lijkt me moeilijker te voorspellen dan voorgaande jaren (al bleek mijn gedoodverfde winnaar van 2005 - Watskeburt - net aan goed genoeg voor de achtste plaats). The Raconteurs dan maar?

Dit is het geworden:

1. Lily Allen - Smile
Zo in het begin van de zomer was ik compleet verslaafd aan dit nummer, voor mij is Smile de zomerhit van 2006. Daarna trad er even een Lily Allen-vermoeidheidssyndroompje op, maar gelukkig kan ik er nu wel weer van genieten. Het is gewoon een mooi, blij liedje, dat ik volgens mij over een paar jaar ook nog graag hoor.

2. Peter, Bjorn And John feat. Victoria Bergsman - Young Folks
Een paar weken geleden werkte ik de hele dag zonder muziek en was er 's ochtendsvroeg alleen even de 'muziek' van 538, dat wil zeggen veel oeverloos geouwehoer van Edwin Evers en sidekicks. Maar toen gebeurde er iets onverwachts: dit liedje! op 538! Ik kon er de hele dag op teren. Indiepop, veel leuker wordt het niet.

3. The Knife - Silent Shout
Tsja, The Knife zal wel in al mijn lijstjes komen dit jaar. Silent Shout is de opener van een van mijn favoriete albums van de laatste jaren. Een album dat me in eerste instantie teleurstelde, maar na een paar luisterbeurten volledig in zijn greep had. Dit is de opener en een van de beste nummers, al fantaseer ik er vaak een nog wat climactischer slot bij.

4. Depeche Mode - A Pain That I'm Used To
Stukgedraaid, ook in allerlei remixen. Misschien wel het beste nummer van Depeche Mode ooit? Het doet me in ieder geval terugdenken aan het beste concert in een grote zaal waar ik ooit bij was, dat in april in Ahoy.

5. Hot Chip - Boy From School
Het is me een raadsel dat Over and Over niet in de lijst stond, want dat was de eerste single en ook nu nog de plaat die je overal hoort. Desalniettemin is Boy From School gewoon een fijne onbezonnen Hot Chip plaat.

Geek Chic Soundsystem

2006-11-24T07:54:00.000-08:00

Even een van mijn favoriete DJ's pluggen. Alhoewel ik Lionel Vinyl
nog nooit live heb horen draaien, download ik wel traditiegetrouw zijn maandelijkse hotmix. Die van november vind ik misschien wel de beste tot nu toe. Download hem hier! Dit is de tracklisting:

Hot Toddy - Slave To You
The Valentinos - Kafka (Bagraiders mix)
Datarock - Fa Fa Fa (Shakes mix)
Moby - Go (Trentemoller mix)
Klaxons - Magick (Simian Mobile Disco mix)
Soffy O - Maybe a Dog (Boris Dlugosh mix)
Casco - Cybernetic Love (Dexter mix)
Shapemod feat. Snax & Jamie Lidell - Loves Too Much (SO36 mix)
Luke Solomon - Ghost (Claude Vonstroke's Beats From The Grave)
Tomboy - Ist So Hot
Para One - Dudun Dun (Boyz Noise mix)
Hot Chip - (Just Like We) Breakdown (Booka Shade vocal mix)
Sebastian Leger - Cosmonite
NY Pony Club - Ice Cream (Comets mix)
Jürgens - Love It
The Rapture - Whoo! Alright - Yeah... Uh-Huh (Simian Mobile Disco mix)
Fergie - Fergielicious (Instrumental)
Oliver Koletzki - Yes I Can Fly
Riot In Belgium - La Musique
Rex The Dog - Maximize
S'Express - Hey Music Lover

Zelf word ik vooral blij van die baslijn van Dudun Dun, de overgang van Cosmonite naar Ice Cream en het feit dat Maximize zo mooi wordt opgeleukt door de vocalen van La Musique en Hey Music Lover (want ik was een tikje teleurgesteld in de nieuwe single van Rex The Dog. Ben benieuwd naar Lionel's mix van december, want dat is het alweer bijna...

Hoogaerts over Holden

2006-11-23T13:56:00.000-08:00

Goed stuk van Guuz Hoogaerts over James Holden('s The Idiots Are Winning) bij DJ Broadcast:

"De modderfokker. De klootzak. Gofferdegofferdegoffer. Hij doet 't er gewoon om. Het is James Holden's wereld, wij moeten er maar gewoon in leren leven. Nee, The Idiots Are Winning is niet het debuutalbum van de, zoals de Engelse pers dat zo mooi kan zeggen, classically-trained Oxford math-graduate, maar een verzameling nummers, dj-tools en twee minuten heerlijke stilte, gevangen op een zilveren schijfje. Een plaat die bedoeld lijkt als discussiestuk, als gebruiksvoorwerp, als zenuwenopwekker, als dansvloervuller."

Lees verder...

Geluisterd - week 45

2006-11-13T06:27:00.000-08:00

1. Jens Lekman
2. Pulp
3. Booka Shade
Deze keer was het niet het machtige Movements, maar de Darko EP die ik veel draaide. Twee remixes van Hot Chip en twee van Booka Shade zelf. De eerste klinkt zoals de titel doet vermoeden: Booka's Air Tube Mix, de tweede heb ik niet zo in mijn hoofd. De Hot Chip-mixes putten uit een ander vaatje: Darko is misschien wel het duisterste nummer van Movements, maar klinkt in hun handen opvallend zomers en opgewekt (zoals hun eigen muziek eigenlijk).
4. Pixies
Tsja, al die korte nummers tikken natuurlijk lekker aan bij Last.FM. Deze week luisterde ik weer 's naar Surfer Rosa en Come On Pilgrim. Er was een tijd dat ik dol was op Amerikaanse rockbands van voor het grunge-tijdperk. Nu is Sonic Youth eigenlijk de enige van die bands waar ik nog graag naar luister. De Pixies doen het niet meer zo voor mij. Leuke albums, maar veel draaien doe ik ze niet meer...
5. James Holden
De zonnegod van Border Community komt volgend jaar dan eindelijk met zijn debuutalbum, maar de zojuist verschenen EP The Idiots Are Winning is een fijn opwarmertje. De meeste nummers beginnen als vrij normale dancetracks, maar ontaarden in meer en meer gekte. Meestal kan ik het wel waarderen, bovenal ook omdat het gewoonweg fantastisch klinkt, maar ergens in Idiots verlies ik Holden. De Nintendo-techno vind ik in het begin nog briljant, maar het gaat net iets te lang door...

The Knife

2006-11-11T15:06:00.000-08:00

The Knife - Heartbeats (live)
The Knife - Pass This On (live)

Kippenvel...

German DJs and their living rooms

2006-11-06T05:55:00.000-08:00

Al een tijdje geleden gezien, dit topic op ILM, maar te leuk om niet hier neer te zetten.

Geluisterd - week 44

2006-11-06T04:31:00.000-08:00

1. Jens Lekman.
Een tip van een 'last.fm'-maatje. Een Zweedse begin twintiger met liedjes die me de ene keer het gevoel geven in een Tillsammans-achtige commune te zijn beland en me de andere keer doen wensen dat het weer lente was en ik in korte broek door Van Gogh-achtige graanvelden een wandeling maak. Ja, romantische muziek is het wel. Ook getuige titels als no time for breaking up en i don't want to die alone. Het doet me ook wel wat denken aan Belle and Sebastian, al klinken de liedjes wat minder gepolijst. Ik word er op een zelfde manier gelukkig van. Op zijn site kun je het een en ander downloaden, zoals dit prachtige kerstliedje: run away with me.
2. Pulp
Pulp was ooit mijn favoriete band. Misschien zelfs nog steeds wel, al luister ik er niet zo heel vaak meer naar. Different Class staat in mijn top 10 allertijden. Deze week heb ik weer wat geluisterd naar de muziek die Pulp uitbracht voor de grote doorbraak met His 'n' Hers. Masters Of The Universe is een verzamelaar van in de jaren '80 verschenen singles. Alhoewel de weltschmerz en het outsiders-gevoel toen ook al aanwezig waren, is het nu vooral de duisterheid die me opvalt. Zo doet Aborigine me nu denken aan Joy Division en krijg ik bij Tunnel de The Birthday Party in het vizier. Links die ik een jaar of 10 geleden (toen ik dit album ontdekte) nog niet kon leggen. Het leukst blijft echter het opgetogen The Mark Of The Devil, met ook een mooie rol voor violist Russell Senior (wiens vertrek uit Pulp ik eigenlijk altijd betreurd heb).
3. Patrick Wolf
4. Booka Shade
Movements is een van mijn favoriete albums van dit jaar, op zeker. Deze week viel ik weer eens voor het daverende In White Rooms, de climax van het album. Wat een geluid zeg.
5. Ricardo Villalobos
Minimal. Ik wist nooit zo goed wat ik met die term aan moest. Ik luisterde best veel dingen die zo betiteld werden, maar nu ik het fantastische Alcachofa heb ontdekt, weet ik wel beter. Dit is de echte minimal. Al die andere muziek wordt alleen maar zo genoemd, omdat het dan beter verkoopt. Lastig, die populaire media-etiketten. Maar goed, Villalobos dus. Alcachofa is wel een plaat om met de koptelefoon te beluisteren. Zo werd ik in ieder geval gegrepen door een ontzettend mooi geluid. In eerste instantie vond ik het zelfs helemaal geen techno, maar eerder soul. Het is best warme en ook wel zwoele muziek. Het lijkt allemaal vrij eentonig wellicht, maar de muziek is constant in beweging. Favoriet nummer is momenteel I Try To Live (Can I Live). Het is mooi om te horen hoe de bas- en percussie subtiel veranderen. Zo rond 3:00 is er een breekpunt en komt de fijnste groove die ik dit jaar hoorde binnen zetten. Afsluiter Fools Garden (Black Conga) is uiteindelijk een mooi emotioneel slotakkoord.

Gedaan

2006-11-06T03:21:00.000-08:00

1. geNationale Popquizt
Met een gedeelde dertigste plaats waren we niet meer dan het Emmen van het Nationale Popquizgilde, maar desalniettemin ging het best aardig. De hoeveelheid 'oja's!' blijft ruimschoots beperkt en dat ik weinig kaas heb gegeten van de popmuziek van 'voor mijn tijd' (King Crimson, Velvet Underground, etc. buiten beschouwing latend) wist ik al langer dan vandaag. Hoogtepunt was toch wel de ronde met 'mash-up'-foto's, waarvan hieronder een voorproefje. In dit PDF-je vind je ze allemaal [via Dertigers]. Op het weblog van de Conxeurs - die tweede werden - wordt ook nog nabeschouwt.

2. geDJt
Naast de gebruikelijke studentenfeestjes gelukkig ook nog een keer helemaal mijn eigen ding kunnen doen op een zelfgeorganiseerd feestje op Catena. Eindelijk 's al mijn Border Community-plaatjes kunnen draaien en nog wat scheurende electro/techno/minimal. Van dromerig naar wat harder. Wel fijn om te merken dat geluid ook echt subliem was, volgens mij gingen het beatmixen me nog nooit zo gemakkelijk af. 17 november weer, en als het goed is, komt dan zelfs Machinefabriek optreden!

Gezien

2006-11-06T02:41:00.000-08:00

Even wat inhaalwerk. Pas gezien:

1. The Knife in Paradiso. De laatste tijd niet echt toegekomen aan concertbezoek, dus dit optreden van de meest gedraaide artiest volgens mijn last.fm profiel was wel iets om naar uit te kijken.

Voor een uitgebreide beschrijving kun je beter Fluxblog lezen. Zelf vond ik het wel erg goed, zij het aan de korte kant (ze speelden een uurtje ofzo). De oude nummers (Kino, Heartbeats, You Make Me Feel Like Charity) waren gegoten in een Silent Shout-jasje. Ik miste eigenlijk alleen You Take My Breathe Away. De afterparty was ook leuk; we hebben tamelijk uitzinnig gedanst op Trentemoller, James Holden en al wat meer hip is in deze tijd.

2. Volver (Pedro Almodóvar, 2006).

Na Todo sobre Mi Madre mijn tweede Almodovar. Volver is een intrigerend familiedrama dat tevens een mooie inkijk geeft in het leven in de buitenwijken van Madrid. Het komische element maakt de film behapbaar, maar zorgt er ook voor dat ik me emotioneel niet echt betrokken voel bij de karakters. Het is voor mij typisch een film die eerst een tijdje door moet sudderen in mijn hoofd. Mooiste scene blijft toch de allereerste, waarin we Spaanse vrouwen de grafstenen op een begraafplaats zien oppoetsen. Mooi contrast tussen de grauwe stenen en de kleurrijke kleding. En dat alles op een klassieke manier in beeld gebracht. Oh, en Penelope Cruz is ook een lust voor het oog.

2006-11-06T02:36:00.000-08:00

Na bijna twee maanden zonder updates wordt het wel weer 's tijd iets te schrijven. Maar eerst iets doen aan dat fancy disco-template, want daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. ;)

The City Is Ours

2006-09-11T05:03:00.000-07:00

The City Is Ours in een notendop:

We begonnen de zonovergoten dag met stadsgenoten Kraak & Smaak. Ik kende ze nog niet zo, maar het was fijne muziek om bij in het gras te zitten: opzwepende band, lekker funky. Na een uur begon het gebrek aan varieteit zich wel wat te wreken en togen we naar het DJ-podium, alwaar Sebastien Lèger zijn kunsten kwam vertonen. Ik kende zijn naam van wat remixes, maar had verder ook geen idee. Uiteindelijk was het prima muziek voor in de zon; de stemming kwam er steeds beter in en met Fairmont's Gazebo kwam er zowaar nog een persoonlijk favorietje langs. C-Mon & Kypsky, voor mij eigenlijk de grootste trekpleister, viel erg tegen. Het was zo aan het eind van de middag toch al niet druk en het geluid stond ook wel erg zacht. Het was gezellige muziek voor op de achtergrond, van de gehoopte feeststemming was eigenlijk geen sprake. Ik moet ze toch maar 's in een zaaltje gaan bekijken... Daarna weer een tijdje gedanst op de zwoele techno van Remy, die een thuiswedstrijd speelde. Inmiddels werd het ook al wat drukker; het gros van de mensen kwam immers voor de Audiobullys. Ik kan me voorstellen dat die zie enigszins bekocht voelde, want die speelden maar 45 in plaats van de aangeven 105 minuten. Zelf vond ik het eigenlijk wel best: alle hits kwamen in sneltreinvaart langs en zo'n enorme fan ben ik er nou ook weer niet.

Al met al een geslaagd festival. Volgens jaar hopelijk een tweede editie?

Imagination - Just An Illusion

2006-09-07T07:31:00.000-07:00

Gisteren bij de Murphys Quiznight kwam dit stukje foute jaren '80 pop langs. Een hitje uit 1982, van voor mijn tijd, maar voor sommigen vast een fijne jeugdherinnering. Ik vind het in elk geval wel een leuk hitje om 's terug te horen en ben nu mijn jaren '80-playlist bij YouTube maar 's aan het bijwerken. Je moet toch wat als je ziek thuiszit. ;-)

Daft Punk @ Video Music Awards, 2006

2006-09-05T07:59:00.000-07:00

Het is alweer 9 jaar geleden dat ik ze live zag, maar als ik dit terug zie, lijkt het veel korter geleden. Wat een geweldig optreden moet dat geweest zijn, daar bij de VMA's!

Daft Punk@VMA's (opent waarschijnlijk je wm-player)

Loving L'Ectro?

2006-09-04T08:44:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar Loving L'Ectro, Leidens eigen electro/techno/minimal/etc.-dansavond, geweest. Aangezien ik de laatste jaren steeds meer naar dergelijke muziek luister, was ik wel erg benieuwd naar dit feestje. Helaas viel het nogal tegen. Het raakvlak tussen de electronische muziek die ik echt leuk vind en de rest is nogal dun, dus het kon alle kanten uit deze avond. Helaas pakte het niet helemaal goed uit. Ik ben nog niet echt thuis in dit soort muziek, dus kan ook niet echt benoemen wat ik nu wel goed vind, wat niet en waarom dat dan is.

Toen we binnen waren was Jesse Voorn net begonnen met zijn set. Ik kende hem alleen van naam, was wel benieuwd, maar ik vond zijn stijl toch wel vrij plat eigenlijk. Loving L' Ectro gaat er in hun aankondigingen op prat nogal veelzijdig te zijn (alles kan), maar dat hoorde ik weinig terug. De set van Voorn was nogal saai. Om het nummer draaide hij iets met een lange brug, waardoor de dansvloer steeds weer stil viel en nooit echt los kwam. Een set stil laten vallen door een mooi rustpunt is natuurlijk een goed idee, maar om dat elke vijf minuten te doen gaat toch wat ver. Daarbij heb ik het liever ook wat rauwer en extatischer. Daarbij was het geluid ook niet best. Een van mijn favoriete nummers van de laatste tijd, Extrawelt's Soopertrack, kwam ook al niet echt uit de verf. Teveel laag, amper hoog. Zonde. Dat het publiek eigenlijk alleen enthousiast reageerde op een stampversie van de Ghostbuster Theme zei eigenlijk wel genoeg. Veel 'imago'-housers die met hun hand in de lucht zwaaien en op de maat "put your hands up for detroit" meelallen (als er tenminste geen schaarsgekleedde meisjes in de buurt staan om zich aan op te geilen). Tomaschek draaide daarna gelukkig een stuk beter (een wat positievere flow), maar al met al had ik er meer van verwacht.

Op dit soort momenten begrijp ik wel dat techno in de volksmond een platvloers imago heeft. Gelukkig zijn er ook nog mensen die inzien dat er wel degelijk emotie zit in bv. een Scion of een James Holden.

Over een weekje is er The City Is Ours! in Den Haag, met o.a. Derrick May en Sébastian Léger. Wellicht dat ik daar beter slaag.

Glamcult

2006-09-04T08:26:00.000-07:00

Ik ben een sucker voor gratis tijdschriften. Uit de DJBroadcast (gratis bij de Free Record Shop) haal ik meer interessante tips dan uit pak 'm beet de Oor. Ideaal leesvoer voor in bv. de trein of op de wc. Een paar maanden geleden heb ik de Glamcult ontdekt, een leuk blad dat ongeveer op de rand van mijn interessegebied ligt. Wel zo interessant om nog 's nieuwe dingen te ontdekken op het gebied van kunst en cultuur. De editie van september is ook online te lezen. (via Nu.Cult)

Four Tet - DJ Kicks

2006-08-24T11:33:00.000-07:00

Elk jaar verschijnt er zo rond de zomer een plaat in de DJ Kicks-reeks die mijn bijzondere interesse werkt. In 2004 waren dat de platen van Erlend Oye en Massive Attack's Daddy G, vorig jaar was dat de plaat van Annie. Het zijn altijd wel platen met een hoop interessante nieuwe muziek en/of een fijne flow. Dit jaar is het de beurt aan Four Tet, wie ik toch al hoog heb zitten. Na de lieve electronica van o.a. Pause en Rounds bracht hij vorig jaar het - in eerste instantie door mij onbegrepen, maar nu zeer gewaardeerde - meesterwerk Everything Exstatic uit. Nog steeds warm en organisch klinkend, maar ook een stuk hectischer. Het DJ Kicks album is ook vrij hectisch, want Kieran Hebden smeedt evenveel nummers als genres aan elkaar. Mr. Four Tet moet wel een enorme platencollectie hebben.

Alhoewel hij de indruk maakt te willen mixen (Four Tet is ook geen DJ in die zin van het woord) en de overgang van Heldon naar So Solid Crew zelfs klinkt als een overslaande CD-speler, weet hij er toch een aardig geheel van te smeden. De hoofdmoot bestaat uit hiphop, soul, funk, jazz en allerlei electronische genres en de meeste nummers zijn meer gebaseerd op ritme dan op melodie (met het Curtis Mayfield nummer als grootste uitzondering, denk ik). Al met al een ontzettend lekkere, overdonderende en bruisende plaat die nog wel een paar zomers mee kan!

Akira Kurosawa's Dreams (Yume)

2006-08-23T09:34:00.000-07:00

Het is wel wat vreemd: na het zien van een film waarin de dood een belangrijk thema is meer dan ooit het gevoel hebben dat het leven je toelacht. In 1990 kwam Kurosawa's Yume uit; de regisseur was op dat moment tachtig jaar. Yume is de verfilming van een aantal dromen die Kurosawa gedurende zijn leven had en bestaat dus uit een achttal losse films, die vooral thematisch verband met elkaar houden.

Het mooie van Yume vind ik het verloop van de uitkomst van de dromen. In de eerste droom zien we Kurosawa als jongetje dat een waarschuwing van zijn moeder in de wind slaat, met fatale gevolgen. Volgens een Japanse legende trouwen vossen met elkaar als de zon schijnt tijdens een regenbui. Een goed moment om binnen te blijven, aldus zijn moeder. De kleine Akira is eigenwijs en aanschouwt in een regenachtig bos een bruiloftsprocessie. Eenmaal terug thuis blijkt een vos langs te zijn geweest en een zwaard voor hem te hebben achtergelaten. Boos, en met de opdracht zichzelf te doden. In de laatste droom zien we een volwassen Akira in een dorpje waarvan de plaatselijke bevolking afstand heeft gedaan van alle moderne uitvindingen en zichzelf zo dicht mogelijk tot de natuur brengt. Hij belandt in een uiterst feestelijke processie voor een overleden vrouw.

Na Yume had ik het gevoel een film te hebben gezien van een hoogbejaarde man die niet langer bang is voor de dood en daarom des te beter en intenser van het leven kan genieten. Er gebeurt namelijk ook een hoop moois in Yume, met voor mij de droom over Vincent van Gogh's Korenveld met kraaien (begeleid met muziek van Chopin) als hoogtepunt.

Nelly Furtado - Promiscuous

2006-08-23T09:04:00.000-07:00

Betere wegwerppop komt er dit jaar niet uit, vrees ik. Maneater vond ik in eerste instantie geweldig, maar kan ik nu niet meer aanhoren. Ik vrees dat Promiscuous een zelfde lot beschoren is. Ik geniet nog maar even van dat lekker vieze Timbaland-geluid, nu het nog kan. Bij iPop staat trouwens een remix online, maar die heb ik zelf nog niet beluisterd.

Nog een keer The Rapture

2006-08-23T08:58:00.000-07:00

Hier nog een keer de nieuwe video, deze keer helemaal kant en klaar. Toch vreemd hoe een onaffe video al op het wereldwijde web kan belanden. Ik weet nog niet zo wat ik van het nummer moet vinden; The Rapture heeft wat mij betreft een tweetal briljante releases (Out of the races en Echoes) op hun conto staan, maar deze nieuwe single wakkert mijn enthousiasme voor het nieuwe album niet bepaald verder aan.

The Rapture - Gotta Get Myself Into It

2006-08-17T07:15:00.000-07:00

Zie hier de nieuwe video. Wacht niet te lang met kijken, want de video op YouTube is op last van de RIAA alweer verwijderd.
[via Super 45]

Sasse - Made Within The Upper Stairs Of Heaven

2006-08-17T06:22:00.000-07:00

Sasse is na Kiki de volgende Finse artiest die veelvuldig door mijn boxen schalt. Het toeval wil dat ik Sasse ook via Kiki op het spoor ben gekomen, aangezien Loosing Touch (met vocalen van Kiki, wiens sombere, lage stemgeluid ik nooit helemaal kan rijmen met zijn levenslustige verschijning) op diens mixalbum Boogy Bytes staat. Alhoewel er op Made With The Upper Stairs Of Heaven een aantal erg dansbare nummers staan, is het toch vooral een bijzonder aangename luisterplaat geworden. Melodieuze discogrooves afgewisseld met mooie stukken ambient, maar desalniettemin is het een homogeen geheel. Deze plaat heeft een ontzettend fijne flow; het is ideale muziek om bij weg te dromen, al blijft de dansvloer door nummers als Up To You wel deel uit maken van de dromenwereld. Qua sfeer doet het me wel wat denken aan het vorig jaar verschenen album van The Juan MacLean, al hoor ik hier meer disco en soul dan funk in.

Twee voorproefjes:
*Nicaraguan Love Affair
*Up to You

The Veils - Nux Vomica

2006-08-14T09:33:00.000-07:00

Wat een mooie plaat is Nux Vomica zeg! Ik was na de optredens op Motel Mozaique (vooral dat op het 3voor12-podium) eigenlijk al meteen overstag voor de hardere verbeten nummers, dus ik kan goed uit de voeten met dit album. Heerlijk kwade, verbeten nummers afgewisseld met rustige, bloedmooie liedjes zoals de afsluiter. Zeker een van de beste platen van het jaar tot nu toe, wat mij betreft. Over het algemeen een stuk donkerder dan het debuut The Runaway Found, maar zeker een prachtig vervolg. Het enige waar ik nog wat aan moet wennen zijn de Nick Cave-achtige nummers, zoals Under The Folding Branches.

De plaat staat ook op de 3voor12-luisterpaal. Let ook vooral op het sublieme Advice For Young Mothers To Be, een relatief lichtvoetig nummer met prachtige achtergrondkoortjes.

Justin Timberlake - Sexyback

2006-08-14T09:01:00.000-07:00

Op zeker een van de beste popsingles van het jaar. Ik ben benieuwd naar de volgende singles (het hele album luisteren gaat me toch wat ver, aangezien ik artiesten als Mario dan toch weer een stuk minder trek).

2006-08-14T08:58:00.000-07:00

Heineken neemt Nighttown over.

Niet echt verrassend nieuws, maar ik vind het toch wel een fijn idee dat dit poppodium niet verloren is gegaan. Nu maar hopen dat er weer eens interessante dingen gaan gebeuren.

Favoriete video's

2006-08-11T07:13:00.000-07:00

CSS - Let's Make Love and Listen to Death From Above
Braziliaanse electropop

Razorlight - In The Morning
Ik ben die hoekige bandjes nog lang niet zat. Zeker niet als ze dit soort liedjes maken.

Border Community

2006-08-08T08:06:00.000-07:00

Er ging al een tijdje een buzz rond Border Community, het platenlabel van James Holden, maar nu ben ik dan eindelijk ook om. De schuldige track is Soopertrack van Extrawelt, een knaller van een house-anthem, wat mij betreft. Het stomme is dat ik het nummer vorig jaar ook al wel heb gehoord, maar dat nu pas het kwartje is gevallen.

Nu is het tijd de rest van het label uit te gaan pluizen. Nathan Fake en Fairmont bevielen ook al erg goed, op naar de rest.

Fijn zo

2006-08-07T09:07:00.000-07:00

Het leuke van DJ-sets beluisteren is dat je er een hoop leuke nieuwe plaatjes door leert kennen. Ik luister nu naar een recente Tiga-set (11, Amsterdam, 18-6-2006 - let op: link opent audiostream!) en kom een ontzettend fijne remix van een mij onbekend nummer van The Futureheads tegen. Even googlen leert dat het waarschijnlijk om de Digitalism remix van To The End gaat.

Digitalism is sowieso al een held sinds Zdarlight, maar nu kan ie nog een beetje minder stuk.